----- ---- سال 91 سال پر افتخار
سال 91 سال پر افتخار
 
مدیر ویلاگ
نويسندگان

 

 

دوستان عزیزی که لطف می کنن و نظر می زارن خواهشا ادرس وبلاگشون رو هم تو نظرشون بزارن تا بشه بهشون سر زد

با تشکر




[ سه شنبه 14 شهریور 1391  ] [ 09:09 ب.ظ ] [ معصومه هادی زاده ]
نظرات 6
وزير امور اقتصادي و دارايي:
روش هاي تامين مالي متنوع تر مي شود
وزير امور اقتصادي و دارايي با اشاره به نامگذاري سال " توليد ملي ، حمايت از کار و سرمايه ايراني " گفت : روش هاي تامين مالي هم اکنون عمدتا در شبکه بانکي کشور متمرکز است و براي حمايت از کار و سرمايه ايراني بايد متنوع تر شود.

به گزارش بازار خبر ، سيد شمس الدين حسيني با تاکيد بر نقش بازار سرمايه و بورس در تامين مالي و کمک به سرمايه گذاري ها گفت : در بخش کار هم بايد بهره وري نيروي کار، ابتکار ، خلاقيت و کارآفريني توسعه يابد و اين محورها در اولويت رسانه ملي قرار گيرد.


وي افزود : اما هنوز منابع مالي غير از شبکه بانکي وجود نداشته است ، چون همه صنايع تنها راه را براي تأمين مالي ، شبکه بانکي مي دانند در حالي که بازار سرمايه هم مي تواند مورد توجه قرار گيرد و بايد ظرفيت شناسي و تبيين شود و بازار سرمايه بيمه و بازار غيربانکي هم مورد توجه باشد.


وي شعار سال " توليد ملي ، حمايت از کار و سرمايه ايراني " را دستاوردي براي تعميق فرهنگ ، دانش و آگاهي اقتصادي دانست و افزود : رسانه هاي گروهي و ملي در اين باره وظيفه و نقش قابل توجهي دارند و از راديوي تخصصي اقتصاد هم انتظار بيشتري داريم.


حسيني اضافه کرد: رسانه ملي چون با عموم مردم سر
و کار دارد ، بايد برنامه هاي آن هم مخاطب محور شود.


وي گفت : خوشبختانه رسانه هاي گروهي در کشور تعهد محور هستند و هم تخصص دارند و راديو اقتصاد هم بايد پيشتازي کند و همزمان صداي مسئولان اقتصادي و صداي مردم باشد.


وزير اقتصاد اظهار داشت : حرکت هاي برنامه اي در رسانه ها مي تواند به تحقق اهداف کمک کند و به دنبال چارچوب مشخصي براي همکاري باشيم و با تقسيم کار و زمان ميان راديو اقتصاد و وزارت اقتصاد، برنامه سازي ها را با محورهاي ويژه اقتصادي مانند بازار سرمايه، تأمين مالي، ماليات، سرمايه گذاري خارجي، گمرک، اصل 44، حمايت از سرمايه گذاري خارجي تقويت کنيم و در بحث مقابله با تحريم ها، افزايش انگيزه و تحريم ستيزي ملي مي تواند برنامه خوبي باشد.


وي تاکيد کرد : حمايت از توليد ملي وظيفه همه ماست و رونق توليد ملي و حفظ کالاي ايراني سبب افزايش استقبال ملي و کاهش بيکاري مي شود و مي تواند به رشد پس انداز کمک کند.
حسيني اضافه کرد : قدرت چانه زني اقتصاد ملي هم در سطح بين الملل افزايش مي يابد.



[ جمعه 18 فروردین 1391  ] [ 11:37 ق.ظ ] [ معصومه هادی زاده ]
نظرات 0
به بهانه نامگذاری سال 1391
نامگذاری امسال،عیدی بزرگ مقام معظم رهبری به جهاد گران عرصه اقتصادی
 
 
     



شمال نیوز : در آغازین لحظات سال جدید مقام معظم رهبری با بیان گرم، دلنشین و آینده نگری وهمچنین با شناخت عمیق و دقیق از واقعیات زندگی مردم و نیازهای مهم کشور با نگاه راهبری و هدایتگری دولت و ملت، شعار سال 1391 را تولید ملی، حمایت از کار و سرمایه ایرانی قرار دادند.

شعار سال 1391 در واقع عیدی بزرگ مقام معظم رهبری به تولید کنندگان این جهاد گران عرصه اقتصادی بوده است. شعاری که بار روی دوش تولید کنندگان و سرمایه گذاران را سنگین تر می کند.
با توجه به اینکه وزارت صنعت، معدن و تجارت تقریباً 50% از اقتصاد کشور را شامل می شود لذا وظایف این وزارتخانه مهم هم سنگین تر شده و تلاش و کوشش بیشتری را می طلبد. همانطوریکه در سال جهاد اقتصادی تلاش غرور آفرینی داشته است و به زعم بنده شاید سال تولید ملی، حمایت از کار و سرمایه ایرانی را می توان ادامه سال جهاد اقتصادی دانست.
نکته ای که در خصوص این نامگذاری قابل ذکر است این است که ما باید هم به تولید داخلی توجه خاص و ویژه داشته باشیم که آن هم دلایل متعددی دارد.
مثلاً اگر در کشور تولید نباشد وابستگی اقتصادی تشدید می شود، اشتغال برای جوانان ممکن نخواهد شد، تداوم تامین احتیاجات مردم به خطر می افتد. و به عزت ملی ما خدشه وارد می شود و... از طرفی با توجه به اینکه اکثر صاحبان کارخانجات تولید کننده کالاهای خارجی خود از دشمنان نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران می باشند و یا با دشمنان ما هم کاسه هستند لذا ما با خرید کالای خارجی ضمن رونق بخشیدن به اقتصاد آنها هم به اقتصاد خود ضربه می زنیم و هم دشمن را قوی تر می کنیم. پس باید دقت بیشتری نماییم. که در این زمینه تدبیر و هوشمندی مقام معظم رهبری را در نامگذاری این سال به نام تولید ملی، حمایت از کار و سرمایه ایرانی مشاهده می کنیم. مضافاً اینکه با تولید کالای داخلی باکیفیت، بادوام و قیمت مناسب و مصرف بیشتر در مقایسه با کالاهای خارجی می توان به رشد و توسعه اقتصادی کشور کمک کرد.
علی ایحال شاید بتوان گفت کلید توسعه و پیشرفت اقتصادی حمایت از تولید ملی و مصرف کالای داخلی است و با حمایت از سرمایه گذاران داخلی و تولید ملی پایه های اقتصادی و صنعتی کشور عزیزمان تحکیم می یابد. در ایامی که شدیداً از طرف دشمنان تهدید به حمله نظامی می شویم و رئیس رژیم صهیونیستی در مقابل هجمه و اصرار برای حمله نظامی به کشورمان، اعلام کرد نیاز به جنگ نظامی نیست ومی توان با جنگ اقتصادی به اهداف مورد نظر دست یافت اهمیت و نقش اقتصاد در معادلات جهانی را می رساند؛ لذا با همت بلندی که از دولت و ملت ایران سراغ داریم توهم و خیال باطل آنان مبنی بر احتمال به شکست کشاندن ایران از طریق فشارهای اقتصادی را نیز همچون سایر اوهام و تخیلات باطل آنها با سیلی محکم و بیدار کننده از سرشان بیرون می کنند.

حسن سعادت فر
رئیس منطقه یک شورای روابط عمومی وزارت صنعت، معدن و تجارت
 




شمال نيوز 



[ جمعه 18 فروردین 1391  ] [ 11:34 ق.ظ ] [ معصومه هادی زاده ]
نظرات 0
کدام اقتصاد و تولید ملی؟
 
 
     



کدام اقتصاد و تولید ملی؟

نزدیک صد سال است، هر گاه سخن از اقتصاد و وضعیت زندگی مردم به میان می‌آید، نگاه‌ها به سوی دولت و آن هم سدسازی و اتوبان‌سازی و راه‌آهن و یا ساخت دانشگاه‌ می‌رود و بنا بر آن، در همین مدت، هزاران پروژه بزرگ و ده‌ها هزار پروژه کوچک و متوسط به دست دولت‌ها اجرا شده است، به گونه‌ای که پس از پیروزی انقلاب اسلامی، حجم و آمار این پروژه‌ها با ارقام نجومی روبه‌رو شد؛ ما این موضوع را در اقتصاد «رشد اقتصادی» می‌گوییم. شاخص رشد اقتصادی، رشد درآمد ملی بین 5 تا 7 درصد است.

* اما چرا در همین صد ساله، فقر و بیکاری در ایران ریشه‌کن نشده و سلامت و استانداردهای زندگی به بهبودی مناسبی نرسیده است؟

در پنجاه سال اخیر، رشد اقتصادی ایران، تقریبا نزدیک 5 درصد بوده، ولی همیشه بخش گسترده‌ای از مردم ما از زندگی خود ناراضی بوده‌ و در این باره، البته شنیده‌ام، كسي گفته است: اگر من رئیس جمهور بشوم، اتوبانی بین تهران و شمال می‌کشم تا بتوان کمتر از یک ساعت، از تهران به آنجا رفت. در حالی که اگر رضاشاه امروز بود، می‌گفت، آن موقع که من راه‌آهن سراسری را کشیدم و از تونل‌های زاگرس و البرز عبور دادم، فن‌آوری و دستگاه‌های راهسازی هشتاد سال پیش بود. امروزه اگر بودم، البرز را از ده نقطه سوراخ می‌کردم که در آن مسابقه اسب‌دوانی هم می‌دادم.

ولی در پاسخ به رضاشاه و این دوست خوب، باید گفت: سوراخ کردن البرز، برای مردم آب و نان نمی‌شود‌ (همان گونه که نشد) آن هم به چه بهایی؟ آبادانی رضاشاهی برای ایران به یک فاجعه بزرگ تبدیل شد و ایران توسعه پیدا نکرد. از سوی دیگر، یک استبداد خونین هم بر کشور حاکم شد و نظامات اجتماعی و فرهنگی کشور هم آسیب دید.

رشد و توسعه

در صد سال اخیر، مشکل کشور ما ـ چه در دولتمردان و چه در بسیاری از کارشناسان ـ این بوده که میان «رشد اقتصادی» و «توسعه» فرقی نمی‌دانستند، در حالی که در ایران به مانند بسیاری از کشورهای نفتی، پدیده‌ای ظهور کرده به نام رشد اقتصادی بدون توسعه؛ یعنی با وجود رشد اقتصادی در کشور، فقر و بیکاری هم وجود دارد.
دیگر آن که رشد اقتصادی هست، ولی استانداردهای زندگی بالا نیست و هزینه‌های زندگی از جمله سلامت بالاست؛ این همان موضوعی است که با وجودی که بسیاری از دانشمندان اقتصاد آن را تشخیص داده‌اند، نتوانسته‌اند نظریه‌پردازی درستی برای آن انجام دهند. دلیل آن هم شاید استثنایی بودن آن باشد.

این پدیده، تنها در کشورهای نفتی همچون ایران و کشورهای کمونیستی به مانند شوروی رخ داده است. البته برخی از کشورها با جدا کردن درآمدهای نفتی مثل عربستان و کویت، توانستند با درآمدهای غیر نفتی، از پدیده تورم در کنار فقر و بیکاری جلوگیری کنند، ولی متأسفانه، ما هم فقر و بیکاری داشته‌ایم و هم تورم؛ البته در عربستان و دیگر کشورهای نفتی رشد بوده، ولی پیشرفتی نداشته است.

اما اینکه چگونه باید توسعه پیدا کرد، پرسش صد ساله جامعه ماست. پرسش امروز ما این است: چگونه تحریم‌ها را پشت سر گذاریم؟
بنابراین، باید پاسخ هر دو پرسش را بدهیم. تجربه انقلاب و جنگ به ما نشان می‌دهد که باید در چنین وضعیتی، تحریم‌ها را به فرصتی برای جهش در تولید و کار و سرمایه‌گذاری تبدیل کرد که البته باید این را گفت که آخرین بار در فرصت دفاع مقدس، باید این کار می‌شد؛ همان گونه که آلمان و فرانسه، توسعه خود را مرهون پیشرفت‌های صنعتی دوران جنگ می‌دانند.

اکنون چه باید کرد؟

مسأله بسیار روشن است. ما به مردان توسعه و تعالی نیاز داریم؛ آن هم مردان توسعه‌ای که بتوانند تحریم‌ها را به فرصتی برای شکوفایی تبدیل کنند و نه مردان رشد. مردانی که هنرشان، صرف سدسازی و برج سازی و تونل سازی باشد و نتوانند مسأله فقر و بیکاری را حل کنند، به درد اقتصاد کشور نمی‌خورند؛ البته از مسئولان بی‌عرضه بهترند، ولی ما چرا باید همیشه بین بد و بدتر، ناچار به انتخاب بد باشیم که گرفتار بدتر نشویم؟

متأسفانه، این رفتار به انتخابات ریاست‌جمهوری هم کشیده شده و خطر این می‌رود که به یک فرهنگ سیاسی تبدیل شود؛ بنابراین، تنها راه سعادتمندی ایران ما، این است که از مردان توسعه‌آفرین و تعالی بخش خود نترسیم.


پیشرفت در ایران، به یک تیم توسعه‌آفرین و تعالی‌بخش نیاز دارد

بله؛ به ویژه اینکه کشور ما در این سی سال اخیر، با کارشکنی‌های غرب روبه‌رو بوده و برای همین، به یک دیپلماسی سازنده نیاز دارد که پشتوانه آن پیشرفت واقعی کشور است.

امروزه پیشرفت واقعی کشور، هم زندگی مردم را به سامان می‌رساند و هم پشتوانه‌ای برای دیپلماسی کشور است؛ بنابراین، پیشرفت کشور به تولید ملی و نیز به کار و تلاش و خلاقیت نیاز و بستگی دارد. پس لازم است که یک تیم اقتصادی و با اختیار، اداره اقتصاد کشور را بر عهده بگیرد. من می‌گویم، این افراد در کشور هستند و در صورت لزوم مي توان نام اين گروه هفت نفره اقتصادي را اعلام كرد.


از مهمترین کارهایی که باید برای تقویت تولید ملی انجام گیرد، به شرح زیر است:

1 ـ محیط اقتصادی کشور را برای تولید ملی آماده کنیم. باید گفت، محیط اقتصادی کنونی ایران، نوعی خودتحریمی است. باید دولتمردان به توصیه‌های اقتصاددانان کشورمان گوش بدهند. مهمترین کار، مردمی کردن اقتصاد کشور است. جنگ که کار دولت‌ها بود، در ایران مردمی شد، حال آن که اقتصاد، کار مردم است و دولتی شده است!

2 ـ تشکیل مناطق اقتصادی و با اختیارات کامل و تقسیم کار ملی متناسب با اقلیم و فرهنگ مردم آن مناطق و سپردن اقتصاد به دست خود آنها و ایجاد رقابت بین آنها تا تولید ملی جهش کند. در ایران راه تحول در افراد، با تحول در جامعه شدنی است. جوامع ایران را راه بیندازید، شما را به آسمان هفتم می‌برند، به شرط آن که به مردم اعتماد کنید و از آنان نترسید.

3 ـ فوری‌ترین کارها برای تقویت پس‌انداز ملی، جداسازی حساب درآمدهای نفتی از حساب‌های بانک مرکزی و پشتوانه قرار دادن آن برای پس‌انداز ملی کشور است و نیز دادن وام‌های ارزان 5 درصدی به تولید و ایجاد اشتغال در کشور از حساب صندوق توسعه ملی است. اینها همه در حالی است که عربستان بالای هشتصد میلیارد دلار پس‌انداز دارد، حال آن که ما باید تاکنون بالای سیصد میلیارد دلار پس‌انداز می‌داشتیم؛ پس این پول‌ها کجا رفته است؟!

4 ـ باید جامعه ما از زندگی و اقتصاد وابسته به دولت بیرون درآید و به خودش متکی شود و همچنین روحیه و انگیزه مسئولیت‌پذیری و تلاش و کار و نوآوری و خلاقیت و برنامه‌ریزی را در خود تقویت کند.

5 ـ نگاه خوش‌بینی به یکدیگر به جای بدبینی و بدگمانی و امید به آینده به جای ناامیدی و رفتارهای اخلاقی و مؤدبانه به جای بداخلاقی جایگزین شود و به جای خودزنی و درست کردن هزینه‌های اضافی، با یکدیگر همکاری‌ کنیم.

6 ـ همچنین روحیه جهادی در کنار تعقل و برنامه‌ریزی و فرهنگ کار جمعی به جای فرهنگ خودمحوری و تکروی تقویت شود.




 شمال نيوز




[ جمعه 18 فروردین 1391  ] [ 11:30 ق.ظ ] [ معصومه هادی زاده ]
نظرات 0
اسرار سال تولید ملی, حمایت از کار و سرمایه ایرانی
 
 
     



شمال نیوز : هر کسی از نامی که رهبری برای سال های مختلف انتخاب و اعلام می کند برداشت خاص خودش را دارد و سعی می کند آن را با اوضاع کشور و مردم تطبیق داده و از ضرورت آن سخنی به میان بیاورد.
شرایط حاضر در جهان و تحمیل تحریم های سنگین با دامنه های بسیار گسترده یکی از زمینه هایی است که به دنبال سال جهاد اقتصادی امسال را با تولید ملی شروع کنیم.

مبحث اصلی در سال جدید تولید ملی و ارزش هایی که برای آن وجود دارد می باشد. بحث تولید ملی چرا باید در جهان کنونی دارای اهمیت باشد. نگاه جامع اقتصادی و بازار چه برداشت هایی را القاء می کند؟ توقع این است که ماهیت تولید ملی به تولیدات صنعتی محدود نشود و تولید جامع در کلیه موضوعات تولید مد نظر قرار داده شود که شامل بخش های صنعت, کشاورزی و خدمات می باشد.

از سال های دور غرب برای استیلای هرچه بیشتر بر اقتصاد کشورهای جهان و مکیدن اقتصاد خرد و کلان کشورهای کوچکتر به نفع کارتل ها و تراست های بین المللی و کشورهای مسلط, برنامه های جهانی شدن را طراحی کرد که در حوزه اقتصاد ابتدا نام گات (GOTT) به خود گرفت و در ادامه به سازمان تجارت جهانی (World Trade Organization) یا (WTO) تغییر نام داد.

ماموریت اصلی این سازمان جهانی این بود که با کار بر روی روند اجباری سازی حذف تعرفه های کالاهای وارداتی و یارانه های تولید ملی در ظرف چند سال وضعیت کشورها را به گونه ای تعریف کند که تولید در کشورهای ضعیف توسط سرمایه های ملی آن کشورها از هرگونه مزیت نسبی محروم شده و با اتخاذ روش های دمپینگ (Damping) اقتصادی تمام نیروهای کار به همراه بازار در اختیار سرمایه گذاران مسلط کشورهای غربی قرار بگیرد.

الگوهایی که برای حذف تعرفه ها و یارانه ها در حوزه های مختلف به عنوان پیش شرط پیوستن کشور متقاضی به این سازمان تجارت جهانی استفاده می شد، آنقدر سنگین بود که حتی کشورهای غربی عضو آن هم نمی توانستند نسبت به مراعات صد در صدی این شرایط تضمین بدهند. یعنی نه تنها حذف یارانه ها و تعرفه ها در عرض پنج سال توسط قدرت های مسلط اقتصادی عملی نشد بلکه در حوزه کشاورزی که دارای مهلت ده ساله بود در بسیاری از موارد با عقب گرد مواجه شده و نه تنها تعرفه ها حذف نشد و یارانه ها متوقف نشد بلکه با ارائه یارانه های بیشتر نیز همراه گردید.

واضح است که سرمایه های ضعیف و قلیل در کشورهای جهان سوم قدرت رقابت و برابری با سرمایه های بزرگ, انباشته و هماهنگ کشورهای پیشرفته صنعتی را ندارد. استفاده از مبحث مزیت نسبی در تولید کالاها در اشل جهانی موجب قطبی شدن تولید و افزایش ضریب ضربه پذیری اقتصاد کشورهای ضعیف می شود. افزایش ضریب ضربه پذیری اقتصادی به نوبه خود موجب افزایش روند وابستگی های سیاسی و فرهنگی به کشورهای مسلط جهان می گردد.

این برنامه ریزی که اهداف طویل المدت استعماری و استثماری را با خود به همراه داشته و دارد, به دلایلی چند از توفیق عام برخوردار نبود و عدم ارائه مجوز ورود به کشورهایی نظیر روسیه و ایران و بسیاری از کشورهای دیگر از یک طرف و عدم رعایت قطع تعرفه و یارانه در کشورهای عضو در ظرف زمانی مورد نظر (به دلیل فشارهای داخلی بازار و سرمایه و تحولات بین المللی تاثیر گذار بر اقتصادهای بزرگ نظیر مداخلات نظامی ناتو و آمریکا در افغانستان و عراق و لیبی) از طرف دیگر، در خنثی کردن روند جهانی شدن اقتصاد نقش اساسی داشته است.

با وجود اینکه بسیاری از اقتصاد دانان با بررسی ظواهر شکیل و زیبا و اینکه همه کشورهای جهان برای تداوم صادرات و واردات خود ناچار از پیوستن به سازمان تجارت جهانی هستند و برای اینکه در آینده با معضلاتی رو به رو نشویم توصیه می کردند که با تغییر شرایط تولید داخلی و استانداردسازی جهت کاهش و قیع تدریجی حمایت های یارانه ای و کلاً اقتصادی کردن روند تولید ملی خودمان را با شرایط جدید جهانی تطبیق بدهیم، نسبت به عدم آمادگی ایران بنا به تعبیر خود آلارم های خطر را روشن کرده و آینده را بسیار تیره و تار نشان می دادند و ضرورت دادن امتیاز و تن دادن به همه شرایط، و لابی کردن با کشورهای موثر در تصمیم گیری های سازمان برای کسب رضایت جهت عضویت ایران اقدام نمایند.

لازم به یادآوری است که از نظر قواعد سازمان تجارت جهانی پرداختن یارانه چه به صورت مستقیم و چه به صورت غیر مستقیم، چه به تولید کننده و چه به مصرف کننده، ممنوع می باشد و از این لحاظ سیاست دولت جمهوری اسلامی ایران در جهت هدفمندسازی یارانه ها از جهت جذف یارانه ها مورد حمایت سازمان تجارت جهانی است ولی از جهت باز پخش درآمدهای حاصل از حذف یارانه ها و ارائه یارانه های مستقیم مورد تائید و حمایت این سازمان نمی باشد.

آنچه در عمل سیاست گذاری های سازمان تجارت جهانی نشان داد این بود که الحاق به این سازمان بین المللی می تواند سودهای قابل توجهی برای اقتصاد ملی داشته باشد ولی ضررهای عمده ای هم ممکن است به اقتصاد وارد می سازد. اهم این ضررها نابود سازی اقتصاد ملی و خارج کردن کنترل اقتصادی از دست نیروهای بومی و سیطره دولت بر اقتصاد ملی به سمت مسلط کردن نیروهای بین المللی بر اقتصاد داخلی کشورها می باشد. لذا با تانی و کندی این روش بررسی تقاضاهای عضویت پیگیری شد و این امر موجب بوجود آمدن فرصت هایی برای مطالعات دقیق تر نقاط ضعف و قدرت اقتصاد ملی و نقاط آسیب پذیر آن شد.

این مطالعات شامل چگونگی رشد تولید ملی و تاثیر و تاثرات آن در فضای سرمایه گذاری ملی و بین المللی بود. هدف گذاری هایی که در برنامه های کلان اقتصادی گذاشته شد و درخواست های سرمایه گذاری همه بر رشد تقاضا برای مشارکت در سرمایه گذاری ملی جهت بهینه کردن و مدرن سازی تولید ملی تاکید داشت. نهایتاً برداشت ها اینگونه شد که تنها راه نجات اقتصاد ملی و کاهش اثرات چالش زای اشتغال در جامعه تاکید بر تولید ملی و حمایت همه جانبه از آن می باشد.

حال که سطح تولید ملی در حال ارتقاء به جایگاه قابل قبولی می باشد، شایسته است که برنامه های حمایت از کار و سرمایه ملی به صورت جدید و با اتکاء به یک فرهنگ غنی بازنگری و تدوین شود. پرداختن به این موضوع باید بر نیاز جدی به حضور موثر دانشگاهها و نتایج تحقیقات در پروسه تولید تاکید داشته باشد. بدون تحقیق و لحاظ نکردن پژوهش احتمال ضربه زدن به روند سرمایه گذاری ها و متوقف کردن بسیاری از فرصت های شغلی بالا خواهد رفت. در فضای تولید ملی باید به شکلی رفتار شود که امور بر اساس قوانین و برنامه های مدون پنچ ساله به پیش برود و باید از انحرافات در اجرای برنامه ها به شدت جلوگیری شود.
باید لایه های استانی این نامگذاری با لحاظ کردن دستورالعمل های قانونی تهیه شود و استفاد از همه ظرفیت های ممکن و رفع موانع تولید و کیفیت بخشی به تولیدات استانی و قابل رقابت کردن آن با تولیدات دیگر استان ها و نفوذ در بازار منطقه و تامین نیازمندی های بازار آنها با شرایط بهتر و آسان تر می تواند راه دراز مدتی را برای تضمین تولید اقتصادی و تداوم اشتغال و حفاظت از سرمایه های داخلی فراهم آورد.

اینجانب مواردی را در قالب مجموعه مقالات ضرورت رشد چند محوری در استان نگاشتــه و در فضـــای شلــوغ بعــد از 22 بهمـــن امسال و انتخابات نهمین دوره مجلس شورای اســلامــی در وبـلاگ شخصـی ام (www.garanjbar.blogfa.com) منتشر کردم که در همین راستا قابل استفاده می باشد و توصیه می کنم مسئولان محترم بخش های مختلف اقتصادی استان آن را مطالن محترم بخش های مختلف اقتصادی استان آن را مطالعه نمایند.

با مقدمه فوق چارچوب های عملیاتی زیر چه در لایه های برنامه های ملی و کشوری و چه در لایه های برنامه های استانی قابل استفاده برای مدیریت تولید ملی و حمایت از کار و سرمایه داخلی می باشند که توضیح آن ها بر عهده کاربران عزیز گذاشته می شود تا با اظهار نظر در مورد هر کدام از آنها به غتای بحث بیفزایند:


1 جایگاه تولید ملی

2 تعریف تولید ملی و موارد شمول آن

3 اهمیت کار و اشتغال در تولید ملی

4 اصلاح دیدگاههای ضعیف و لرزان در رابطه با اشتغال

5 وظائف دولت در ایجاد شجاعت در استفاده از آمار به عنوان ابزار نشان دادن وضعیت صحیح کشور از نظر تولید اشتغال مولد

6 گریز از فریبکاری های آماری در تعریف اشتغال

7 بررسی ماهیانه و سالیانه تاثیر سیاست گذاری ها در روند رشد اشتغال مولد

8 عدم اتکاء صرف به گزارشات معمول و مرسوم دستگاهها و بالا گرفتن سطح توقعات

9 فعال سازی نرم افزارهای مناسب گزارش گیری آنلاین و ثبت و درج همه اتفاقات روزمره و یک برنامه مادر در لایه های شهرستانی, استانی و کشوری برای نشان دادن وضعیت رشد و پیشرفت در تولید ملی, سطح اشتغال مولد و بکارگیری مداوم سرمایه های داخلی

10 سخت گیری در استفاده از سرمایه های داخلی برای امور واسطه گری و تورم زا

11 کنترل شدید بانک ها در ارائه تسهیلات به موضوعات تورم زا

12 جلوگیری از زد و بند کارشناسان بانک ها با استفاده کنندگان از تسهیلات به منظور اجرای صحیح اهداف مندرج در موضوع تسهیلات

13 کنترل شدیدتر بانک ها از انحراف عملیات بانکی در خلاف جهت تولید ملی

14 روش های افزایش تولید ملی

15 کیفیت بخشی به تولید ملی

16 وظائف و تعهدات تولید کننده

17 نقش دولت در تولید ملی

18 نقش بانک ها در تولید ملی

19 افزایش کارآیی تولید ملی

20 اصلاح روش های مدیریتی در تولید ملی

21 مدیریت بر نوسازی هدفمند سیستم های تولید

22 پیگیری مدیریت کلان برای ارزان کردن تدریجی محصولات تولید ملی

23 محاسبه سود و زیان واحدهای کلان تولید ملی و تغییر قیمت ها به نفع مصرف کننده

24 جلوگیری از زیاده خواهی های مدیریتی در تولید ملی

25 اجرای وسیع تر و سریعتر اصل 44 قانون اساسی

26 استفاده متنوع از ظرفیت های اصل 44 قانون اساسی

27 دیده بانی وضعیت رشد اقتصادی متکی بر تولید ملی

28 کاهش سهم در آمدهای مستقیم حاصل از صادرات نفت خام در اقتصاد ملی

29 برنامه ریزی برای استفاده از انرژی های جایگزین در تولید ملی

30 اجرای مصرانه برنامه های لایه ای استانی در تولید ملی

31 محدود کردن داوطلبانه دولت به اجرای صحیح برنامه پنج ساله

32 تدوین لایحه بودجه سالیانه بر اساس هدف گذاری های انجام شده در برنامه پنجساله

33 تنظیم هدفگذاری ها در برنامه های پنجساله با اهداف سند چشم انداز

34 تامین نیاز درصد شاخص های رشد اقتصاد ملی با اهداف سند چشم انداز

35 تامین نیازهای زیرساختی در تولید ملی

36 پرهیز از دخالت دولت در تصدی گری ها

37 خلاصه کردن تدریجی دولت در امور تولی گری

38 قاطعیت در اجرای قوانین و عدم تحمیل اراده سیاسی بر امور مربوط به تولید ملی

39 تولید و بکار گیری سرمایه داخلی

40 حیطه شمول سرمایه داخلی

41 ضرورت حمایت از سرمایه داخلی

42 فرق سرمایه داخلی و سرمایه دار داخلی

43 باز گذاشتن مسیر استفاده های مستمر از سرمایه های داخلی در جهت افزایش تولید ملی

44 همزمان کردن استفاده از ثروت های ملی و داخلی در جهت افزایش تولید ملی با فقرزدایی

45 مطالعه علمی و عملی برنامه های توسعه و افزایش کارایی تولید ملی در سایر کشورها

46 الگوبرداری از کشورهای با شرایط مشابه اقتصادی و فرهنگی در تولید ملی

47 راهکارهای استفاده از اطلاعات برنامه آمایش سرزمین در استان که تاکنون چندین و چند برا بر روی آن سرمایه گزاری شده و گزارشات آن مورد استفاده عملی قرار نگرفته است. به نظر می رسد این گزارشات بسیار ایده آل گرایانه تهیه شده و پیشنهادات مندرج در آن با واقعیات استانی مطابقت ندارد.




[ جمعه 18 فروردین 1391  ] [ 11:24 ق.ظ ] [ معصومه هادی زاده ]
نظرات 0

ارزش کار در اسلام

 

از هنگامی که آدمی بر کره زمین پدید آمد، برای رفع نیازهای خود نیازمند کوشش بود. زندگی انسان بر محور کار می‌گردد و کار، تلاش انسان جهت حصول به هدف معین است. کلید گشایش هر استعدادی در درون  انسان کار است. کار بزرگ‌ترین و شاید زیربنایی‌ترین بخش زندگی انسانی است. چرا که از کار می‌توان به جوهره درونی افراد  پی برد و وقتی این جوهره‌های  درونی‌ آشکار شوند  و استعدادهای بالقوه به منصه ظهور  برسند می‌توان به وجود جامعه‌ای پویا امیدوار بود.


مکاتب کوناگون بشری دیدگاه‌های مختلفی درباره کار داشته‌اند. در اندیشه یونان  باستان از آنجا که کار به بردگان اختصاص داشت فعالیتی تحقیرآمیز و پست شمرده می‌شد و این دیدگاه در آثار فلاسفه یونان نیز وجود دارد. بتدریج در قرون وسطا وحاکمیت کلیسا بر اروپا تشویق به انجام کار برای کسب درآمد به وجود آمد. با گذشت زمان در دوران رنسانس و شکل‌گیری عقاید جدید درباره‌ انسان و دین و دنیا‌، کار جایگاه و اصالت ‌خاصی یافت. در جهان‌بینی اسلامی‌، کار مفهوم ویژه‌ای ‌دارد و آثار آن تمام‌ صحنه هستی را می‌گیرد  و دنیا و آخرت‌ را به هم گره می‌زند‌.


 در فرهنگ غنی اسلامی ما، سلوک الهی دارای دو بخش است: بخش مادی و بخش معنوی، بخش مادیش کار است و بخش معنویش نماز، و از اینجا می‌توان به اهمیت کار در جامعه اسلامی پی برد.


 کارگر  از نظر قانون کار، کسی است که به هر عنوان در مقابل  دریافت حق‌السعی،  اعم از  مزد، حقوق، سهم سود و سایر  مزایا به درخواست کارفرما  کار می‌کند. طبقه کارگر یک طبقه اجتماعی است و از افرادی تشکیل می‌شود که در مشاغلی  کار می‌کنند که نیاز به قدرت بدنی و کار  دستی دارد. کارگر از دیدگاه اسلام  بسیار محترم  و ارزشمند است. کارگران  شریف‌ترین انسان های اجتماع هستند،  بطوری که رسول  گرامی اسلام(ص) و امیرالمؤمنین ‌علی(ع)  و سایر امامان معصوم(ع) از کار کردن‌ به عنوان  عملی دنیوی  و اخروی که دارای  اجر و ثواب بسیار است یاد نموده و نسبت به آن توصیه‌های بسیار  شده کرده‌اند. در این آموزه‌ها، به کارگری که برای اداره زندگی خانواده‌اش  سعی و تلاش می‌کند عنوان  «جهاد کننده  در راه خدا اطلاق شده است.»  امامان و پیشوایان دین(ع) در سخن و در عمل به مسئله کار و اشتغال تأکید داشته و از بیکاری به شدت  دوری کرده‌اند. در روایات آمده است کسی که به کار و تلاش مشغول است، از کسی که کار را رها کرده و به عبادت خدا مشغول است اجر و پاداشی فزون‌تر دارد. و نیز در روایات است که دعای بیکار  هر چند عابد  باشد مستجاب نمی‌شود. همچنین  در خبر آمده است که پیامبر اکرم(ص) کارهای خانه را انجام می‌داد و در احادیث ذکر شده است که امام صادق(ع) فرمود:  هر آنکس که جامه خود را بدوزد و نعلینش را وصله زند وکالای مورد نیاز خانه را خود حمل کند از تکبر ایمن باشد. در مکتب اسلام دستورهای متعددی وارد شده که از مجموع آنها می‌توان به دیدگاه ارزشی اسلام درباره کار پی برد:


1- محبوب بودن و قداست شغل


انجام کار، مطلوب خداوند است و همچون عبادت و جهاد در راه خدا مقدس است. پیامبر اکرم(ص) می‌فرماید: عبادت هفتاد پاره است و برترین آن، طلب روزی حلال است. مقام معظم رهبری در خصوص قداست شغل می‌فرماید: تقدس کار و تکریم کارگر باید در راس برنامه‌ها باشدو در منطق اسلام، کار، عمل صالح و عبادت است که این، جایگاه و ارزش کارگر را در نظام اسلامی نشان می دهد.


2- منفور بودن بیکاری


در مکتب اسلام ‌بیکاری و نیازمند دیگران بودن امری ناپسند‌ شمرده شده است. امام صادق(ع) می‌فرماید: خداوند  متعال بیکاری را دشمن انسان می‌داند.


3- وجوب کسب معیشت


از واجبات مسلم بر هر فرد مؤمن لزوم انجام کار برای تأمین زندگی خود و خانواده  است. پیامبر  اکرم(ص) می فرماید: استفاده از صدقه و زکات  برای شخص بی نیاز ، نیرومند ، سالم، صاحب مهارت و توانایی جایز نیست.


4- وظیفه اجتماعی انسان  و خدمت رسانی  به جامعه: مسئولیت  اجتماعی  شخص  مؤمن، رفع نیازهای جامعه  در حد توان است. بر آوردن  نیازهای جامعه واجب کفایی است و شخص باید در برآوردن آن بکوشد.


5- رشد عقلانی


کار، وسیله کسب تجربه انسان است و بر رشد عقلانی  و اجتماعی او می‌افزاید. امام صادق(ع) می‌فرماید: «‌التجارت تزید فی العقل‌، تجارت  عقل را رشد می‌دهد.


6- کسب آرامش  روحی


 انسان با کسب درآمد از نظر  روحی آرامش می‌یابد. زیرا فرد نیازمند از نظر روحی در اضطراب و نگرانی است پیامبر(ص) می فرماید: انسان هر گاه نیازهای خود را تأمین کند آرام می‌گیرد. 


7-سلامت جسم


با کار، اعضای  انسان توان  خود را بروز  می‌دهد. امیرالمؤمنین(ع) می فرماید: من یعمل یزدد  قوه. هر کس کار کند بر توان  او افزوده می‌شود.


8 -رفع فقر و تأمین اجتماعی نیازمندان


 با کار و تلاش ‌فقر دفع می‌شود. کسب در آمد  باعث می‌شود فرد بتواند ‌به دیگران کمک کند. فرد باید در بعد اجتماعی  مفید  و مؤثر باشد. امام باقر(ع) می‌فرماید:‌ هر کس برای بی‌نیازی از مردم  و تلاش برای رفاه  خانواده  و مهربانی و خیرخواهی به همسایه در طلب مال و امکانات  زندگی بر آید روز قیامت در حالی که صورتش همچون بدر درخشان است خداوند را ملاقات می کند.


در بررسی  رابطه  مسائل  اخلاقی و اعتقادی با کار، دیدگاه کلی اسلام  درباره کار مشخص گردید و معلوم شد که امور اعتقادی  و اخلاقی اسلام مانعی در ایجاد جامعه توسعه یافته نیست.  کار اقتصادی  ذاتاً مطلوبیت دارد و مؤمن حتی اگر درآمد  کافی داشته باشد، نباید از کار دست بکشد.


مقام معظم رهبری در خصوص کار و کارگر  فرموده است:  من به کارگران سفارش می‌کنم در هر بخشی و در هر جایی که مشغول هستند کار را عبادت بدانند. این کاری  که شما برای توسعه و پیشرفت  کشور می‌کنید  یک عبادت قطعی است. به مسئولان  هم سفارش می‌کنم  که ارزش طبقات  کارگر و محروم و مستضعف  و این  مردم مؤمن را بدانند. کارگران قدر خود را بشناسند و بفهمند که وجود آنها  چقدر در سرنوشت  یک ملت مؤثر است.

منبعahmad-zinghanjeh.mihanblog.com




[ چهارشنبه 16 فروردین 1391  ] [ 04:03 ب.ظ ] [ معصومه هادی زاده ]
نظرات 0

اهمیت کار وکارگر در اسلام

در دین مبین اسلام کار وکارگر اهمیت ویژه ای دارد ، و درقرآن و روایات و احادیث نیزبه مطالب مهمی اشاره شده وذکرآن نشان از توجه اسلام به مساله کار و قشر شریف و زحمتکش کارگر را دارد. درجوامع امروزی سازمانها و نهادهای مختلفی با تصویب کنوانسیون ها و قوانین مختلف سعی در حمایت ازکار و کارگر داشته اند،غافل از اینکه در چندین قرن پیش، پیامبر اکرم “ص” و ائمه اطهار”علیهم السلام” درسخنان خود به این موارد اشاره کرده بودند.

 

اهمیت کار:

درتاریخ نقل شده که پیامبر اکرم “ص” وائمه اطهار “ علیهم السلام ” برای امرار معاش زندگی خود به اموری مانند کشاورزی ،باغبانی، شبانی و… مشغول بوده اند واز اینکه به این کارها بپردازند هیچ ابائی نداشته اند. این مورد در مورد برخی از پیامبران الهی همچون حضرت نوح . حضرت عیسی و…. نیزصادق است.

هنگامی که قریشیان و یهودیان مدینه برای هجوم به مدینه همدست شده بودند،پیامبر به پیشنهاد سلمان فارسی دستور کندن خندقی را در اطراف شهر داد و خود نیز به کارپرداخت وخاک ها را در جای دیگر می ریخت. در زمان ساختن مسجد مدینه ، نیز خود خشت ها را حمل می کرد.

حضرت دراین باره می فرمود: هرگز کسی غذائی بهتر از دسترنج خود نخورد. در جای دیگری نیزفرمود :بیکاری سنگدلی می آورد.

کیفیت کار:

حضرت محمد”ص” در باره انجام کار به نحو شایسته و نیکو می فرمود:

هرگاه یکی از شما کاری انجام می دهد،آن را محکم و استوار انجام دهد.

درجای دیگری نیزفرمود:

بهترین مردمان کسی است که {هنگام انجام کاری}همه کوشش خود را بکار گیرد.

چند سفارش در مورد کارگران:

در مورد کارگران نیز پیامبر اکرم “ص” نکات ارزشمندی را همیشه سفارش میکردند. حضرت به کارگیری مزد بگیران{کارگران}را پیش از آگاه کردن آنان از دستمزد آنها ممنوع اعلام کرده بود.(همان چیزی که امروزه به عنوان قرارداد نام گرفته ) و از سوی دیگر،میفرمود: پیش از خشک شدن عرق آنها، دستمزدشان را بدهید.

حضرت هماره نسبت به پرداخت حقوق کارگران تاکید داشت و میفرمود: کسی که در دستمزد به مزد بگیری {کارگری}ستم کند،پروردگار کارهای نیک او را نابود میکند وبوی بهشت را براو حرام میسازد. بوی خوشی که از فاصله پانصد ساله به مشام میرسد.

با وجود چنین سخنان وبیانات گهرباری بود که آن پیر فرزانه ، حضرت امام خمینی “ره” فرمودند:

” در مکتبی که پیغمبرش دست کارگر را میبوسد نیازی به مکاتب شرق و غرب ندارد “

 

برگرفته از کتاب نگین هستی/سید حسین سیدی



[ چهارشنبه 16 فروردین 1391  ] [ 04:03 ب.ظ ] [ معصومه هادی زاده ]
نظرات 0
 
 

این کتاب از آثار و تالیفات آیت اله عبداله جوادی آملی است. این کتاب که پیرامون ارزش کار در نظام اسلامی است نگاهی اجمالی و کوتاه به مطالب خطیر و عمده نظام کار در اسلام دارد و صرفا به منظور آشنایی اولیه تنظیم شده است. این کتاب به سه زبان فارسی، عربی، انگلیسی در یک مجلد به چاپ رسیده است.

زندگینامه (آیت اله عبداله جوادی آملی)
آیت اله عبداله جوادی آملی در سال 1312 هـ.ش در شهر آمل به دنیا آمد. پدر و جد ایشان از مبلغین اسلام و ارادتمندان به

آستان ولایت بوده اند. آیت اله جوادی آملی پس از به پایان رساندن دوره ابتدایی در سال 1325 وارد حوزه علمیه آمل شد و تا سال 1329 در آن شهر به تحصیل علم پرداخت و پس از آن عازم حوزه علمیه مشهد شد ولی چون طلاب آنجا نسبت به علمای بزرگ مشهد تکریمی نداشتند، آنجا را ترک گفته و وارد حوزه علمیه تهران شد. ایشان با ورود به مدرسه مروی به خواندن رسائل و مکاسب اشتغال یافتند و پس از آن به فراگیری کفایة الاصول و علوم عقلی و نقلی پرداختند و پس از 5 سال عازم حوزه علمیه قم شدند و تاکنون در آنجا حضور داشتند. یکی از خدمات فرهنگی ایشان تاسیس موسسه تحقیقاتی و نشر اسراء در سال 1372 است. ایشان در مجلس خبرگان قانون اساسی و مجلس خبرگان رهبری در دوره های اول و دوم عضویت داشتند و همچنین یکی از اعضای جامعه مدرسین حوزه علمیه قم بوده اند و هم اکنون امامت نماز جمعه شهر مقدس قم را برعهده دارند. از اساتید و دوستان ایشان می توان به آیت اله عزیراله طبرسی، میرزامهدی محی الدین الهی قشمه ای، آیت اله بروجردی، امام خمینی (ره) و علامه سید محمد حسین طباطبایی و ... اشاره کرد. ایشان آثار و تالیفات بسیاری دارند از جمله: تسنیم، تفسیر قرآن کریم، تفسیر موضوعی قرآن کریم، رحیق مختوم، اسرارالصلوة، صهبای حج، ولایت فقیه و...

ساختاربندی کتاب:
این کتاب شامل مباحث زیر می باشد:
1- کار در اسلام:
1. ارزش کار در اسلام
2. رابطه کار هستی شناسی
3. گستردگی عرصه کار
4. کار و کسب عزت
5. اسناد کار به خدای سبحان
2- اصول و ضوابط کار:
1. تخصص و تعهد
2. اتقان در کار
3. پایداری در کار
4. اخلاص در کار
5. انتخاب شغل مناسب
6. اعمال هوشمندی متخصصانه در طلیعه کار
7. خلاقیت در کار
8. کار دل و کار گل
9. کار هدفمند

این کتاب با عنوان قیمة العمل فی الاسلام توسط محمد عبدالمنعم الخاقانی به زبان عربی ترجمه شده و با عنوان value of work in Islam توسط آقایی ترجمه شده است. این کتاب در سال 1379 توسط دفتر نشر برگزیده و موسسه اوج فرهنگ به چاپ رسیده و منتشر گردیده است.




[ چهارشنبه 16 فروردین 1391  ] [ 03:58 ب.ظ ] [ معصومه هادی زاده ]
نظرات 0
کار در اسلام
 

 
موضوع: کار در اسلام
تاریخ: 28/11/58
بسم الله الرّحمن الرّحیم
الحمد لله رب العالمین و صلی الله علی سیدنا و نبیّنا محمّد واهل بیته و لعنة الله علی اعدائهم اجمعین.
در یک دو جلسه قبل بحث کوتاهی درباره اقتصاد توحیدی داشتیم، کلیاتی گفتیم، حالا یک مقداری بحث را باز کنیم. همانطور که عرض کردم در کتابهای تعلمیاتی دینی شما، تقریباً 65 صفحه درباره اقتصاد اسلامی، بحثهای کوتاه و فشرده‎ای دارد و کتابهایی هم در این زمینه نوشته شده است، حالا مقداری از روایاتی که در این باره در اسلام هست، خیلی فشرده فارسی آن را عرض می‎کنم.
1- كار در اسلام عبادت است
در اسلام، کار مقدس است و خلاف فکر جاهلی که هنوز مثلاً دختران و پسران ما هستند که می‎گویند من که کار نمی‎کنم، یک جوان دختر یا پسری که کار می‎کند، فکر می‎کند که این یک زحمت است و افتخارش به این است که کار نمی‎کند در حالی که ما برای کار کردن خیلی حدیث داریم، نه یک حدیث و دو حدیث، سی حدیث، بلکه یک دریا حدیث داریم (با کم و زیادش). صدها شاید حدیث درباره اهمیت کار داریم.
حدیث داریم: ملعون، ملعون، ملعون یعنی خدا لعنت کند، خدا لعنت کند، خدا لعنت کند کسی را که سفره که پهن می‎شود، می‎آید می‎خورد و می‎رود حتی 7 تا حدیث در کتاب وسائل الشیعه من دیدم که می‎گوید اگر خواستید مسافرت بروید باید جوری باشد که هم پول دانگی باشد و هم کار گروهی باشد. از باب مثال شما حق ندارید با کسی مسافرت بروید که خرج شما را می‎دهد برای این که ذلیل می‎شوید شما اگر دنبال من آمدید که من خرج شما را بدهم، هر جا تاکسی بود، باید شما در تاکسی را برای بنده باز کنید! چرا؟ برای این که من خرجی شما را می‎دهم. در مسافرتها با کسی مسافرت کنید که هر چقدر خرج شد، هر کسی خرج خودش را بدهد تا یک کسی حاج خانم نشود و یک کسی کلفت! یک کسی حاج آقا نشود و یک کسی کارگر! در زندگی همه باید با هم باشید.
2- ذليل مي‌شود كسي كه در سفر خرجي‌اش را كس ديگر بدهد
شخصی در کاروانی به مکه می‎رود. هر چند مقداری که می‎رود یک حیوانی می‎خرد و ذبح می‎کند و کباب می‎کند و به حاجیان می‎دهد تا بخورند بعد که از مکه بر می‎گردد، امام (ع) او را به خانه راه نمی‎دهد! هر چه می‎گویند آقا من از دوستان و علاقمندان شما هستم، می‎فرماید: اما امسال در سفر حج که رفتی مسلمانها را ذلیل کردی! می‎گوید چرا؟ می‎فرماید: ‎فهمیدی که چه کردی؟ می‎گوید آقا من کاری نکردم، خیلی گوسفند خریدم و کشتم و دادم به مردم که بخورند! فرمود؟ بله دفعه اول که انسان گوسفند می‎کشد و به مردم می‎دهد برای آن است که خوب، مهمان هستند و عزیزند اما مرتبه دهم و پانزدهم و بیستم، سر سفره حاج آقا نشسته‎اند، تو خودت را برای آنها بت می‎کنی و آنها چون دائماً سر سفره تو هستند، ذلیل می‎شوند. بنابراین یکی از دستورات اسلامی‎این است که برای این که روحیه شما شکسته نشود، ذلیل نشوید و بله قربان گو و مطیع بار بیایید، دنبال کسی که می‎خواهد خرجی شما را بدهد، مسافرت نکنید، همچنین در کار هم باید شریکی باشد.
پیامبر اسلام (ص) با گروهی داشتند حرکت می‎کردند، قرار شد غذایی بخورند مثلاً آبگوشت. یکی گفت من گوسفند را ذبح می‎کنم، جمعیت زیاد بود. یکی گفت من ظرفها را فراهم می‎کنم، یکی گفت من فلان کار را می‎کنم، پیامبر (ص) فرمود: من هم هیزم جمع می‎کنم. هر کار کردند که شما پیامبرید، ما جای شما کار کنیم، فرمود من اگر کار نکنم، پس از غذا نمی‎خورم.
از مکه یک نفر برگشته بود خدمت امام (ع)فرمود: چه کاروان خوبی، در کاروان ما یک نفر خیلی نمازهای با توجهی می‎خواند، خیلی کارهای خوبی می‎کرد، همه‎اش راز و نیاز و عبادت می‎کرد. امام (ع) فرمود: کسی که در کاروان این همه عبادت می‎کند، پس کارهای او را چه کسی انجام می‎داد؟ گفت: آقا ما فتخار داشتیم و کارهای او را انجام می‎دادیم. امام (ع) فرمود: کارهای شما از عبادت او ارزش بیشتری داد. همین سیب زمینی که تو پوست می‎کنی و او دارد نماز شب می‎خواند، کار تو ارزشش بیشتر است. البته مواردی هم فرق می‎کند. چون گاهی وقتها یک کسی که تخصص دارد، اگر کاری را انجام دهد، کار تخصصی خودش را از دست می‎دهد. به این نکته هم باید توجه کنیم حدیثها مثل شکر می‎ماند، خود شکر را اگر توی حلق بچه بریزید خفه می‎شود، باید شکر را در آب حل کرد. بعضی احادیث را هم اگر بخواهیم مستقیماً به طرف بگویید، طرف بدآموزی پیدا می‎کند. مثلاً داریم که هر کس باید کار خودش را خودش انجام بدهد، امّا معنایش این نیست که یک استاد دانشگاه هم که قرار است امشب بنشیند و یک جزوه برای دانشجویان تهیه کند و یا یک دبیری که باید شب مطالعه کند، یک روحانی که باید برای منبرش، درسش، سخنرانیش فکر کند، بنشیند و کفشش را واکس بزند! خوب اگر استاد دانشگاه بنشیند و کفشش را واکس بزند، فردا درسش درست از آب در نمی‎آید.
کار تخصصی محفوظ امّا اگر یک جایی کار تخصصی نیست، یک روحانی، یک بازاری، یک کارگر، یک استاد دانشگاه همه کارهای تخصصی خودشان را کنار گذاشته‎اند و می‎خواهند به یک مسافرتی بروند، آنجا دیگر این مقامها باید کنار برود، همه با هم، همه همسفر، کارها با هم و خدمات و زحمتها هم با هم. کار در اسلام مقدس است. کار در اسلام عبادت است.
3- مفهوم صحيح عبادت
گاهی وقتها می‎پرسند قرآن می‎گوید ما همه را برای عبادت آفریدیم. قرآن می‎فرماید: «وَ ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الْإِنْسَ إِلاَّ لِيَعْبُدُونِ» (ذاريات/56)
«ما خَلَقْتُ» یعنی خلق نکردیم. جن موجودی است (یک وقت یک جوانی آمد و گفت آقا شما جن را قبول دارید؟ بله، یک موجودی خداوند به نام جن آفریده است. گفت: جن چیست؟ گفتم چه می‎دانم؟ گفت چطور می‎شود؟ در جائی نوشته بودند در پاریس باغی بوجود آورده بودند که پنج هزار نوع درخت انگور دارد، در مقاله‎ای خواندم که دو هزار نوع سوسک داریم. خوب آن قدرتی که 5000 نوع انگور و 2000 نوع سوسک را می‎آفریند. خوب یک نوع هم به نام جن آفریده است. جن هم یک موجودی است دیگر!) خلق نکردم جن و انس را مگر برای عبادت. قرآن می‎گوید: هدف از آفرینش عبادت است، حالا عبادت چیست؟ عبادت دیدهای مختلف دارد بعضی می‎گویند عبادت همان کوشش در راه خدمت به خلق است، عبادت به جز خدمت خلق نیست. این شعر دروغ است و غلط است هر کاری که هدف آن شریف و مقدس و در راه خدا و برای خدا باشد عبادت است. بنابراین یک مقامش نیایش‎ها است. نیایش و نمازها که عبادت است و یک قسم آن کار است که عبادت است.
امام صادق (ع) درباره کار می‎فرماید: «الْكَادُّ عَلَى عِيَالِهِ كَالْمُجَاهِدِ فِي سَبِيلِ اللَّهِ» (كافى/ج‏5/ص‏88) کسی که زحمت می‎کشد برای عیال و زن و بچه خودش، او هم مانند مجاهد در راه خدا عبادت می‎کند. پس ما برای عبادت آفریده شده‎ایم. یک نوع عبادت نماز و یک نوع عبادت کار است. یک نوع عبادت فکر است. «نِعْمَ الْعِبَادَةُ» امام می‎فرمایند، نعم یعنی خوب است. «نِعْمَ الْعَمَلُ» یعنی کار خوب، «نِعْمَ الْعَبْدُ» یعنی بنده خوب است. «التَّفَكُّرُ فِي آلَاءِ اللَّهِ نِعْمَ الْعِبَادَةُ» (غررالحكم/ص‏56) یعنی فکر کردن عبادت خوبی است پس قرآن که می‎گوید: «وَ ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الْإِنْسَ إِلاَّ لِيَعْبُدُونِ» جن و انس را خلق نکردم مگر برای عبادت، عبادت کار است، نماز است، تفکر هم هست. حتی ممکن است تفریح هم عبادت باشد. گاهی انسان تفریح می‎کند برای لذت بردن، این عبادت نیست اما گاهی تفریح می‎کند برای آنکه بعد بتواند کار مهمتری انجام بدهد، این عبادت است. یک وقتی شما مطالعه کردید، درس خواندید، زحمت کشیدید و خسته شدید و یا می‎خواهید خود را آماده کنید، اینها تفریحش هم عبادت است. بنابراین می‎شود انسان از نظر خودسازی به جایی برسد که هیچ کاری انجام ندهد مگر آن که عبادت باشد.
4- اگر هدف متعالي باشد همه كارها عبادت مي‌شود
الان شما درس فیزیک و شیمی‎می‎خوانید. می‎پرسم هدف شما از درس خواندن چیست؟ می‎گویید: می‎خواهیم نمره بگیریم. می‎پرسم: نمره که بگیرید هدف شما چیست؟ می‎گویید مدرک گرفتن. می‎گویم: هدف شما از مدرک گرفتن چیست؟ می‎گویید: می‎خواهیم در مملکت مقامی ‎بگیریم می‎پرسم بعد از مقام گرفتن چه می‎شود؟ می‎گویید به پول می‎رسیم! بعد چه؟ هیچی. این عبادت نیست. امّا یک وقت درس می‎خوانید برای اینکه رشد کنید و دیگران را رشد بدهید. هدف شما از زندگی و خوراک و پوشاک و مسکن بالاتر است. اصول دین بعضی‎ها سه تا است: خوراک، پوشاک، مسکن. اگر در همین سطح باشد: خانه، ماشین، تلفن، این عبادت نیست، امّا اگر هدف انسانیت باشد، این عبادت است.
حالا یک نشانه به شما بدهم که متوجه شوید که عبادت می‎کنید یا نه؟! حضرت عباسی حاضرید راست بگویید؟ فردا صبح اگر لب در دبیرستان شما یک نفر ایستاد و به هر کدام از شما یک مدرک داد و گفت الان هم ماهی نصف هزار تومان بگیر و برو. حضرت عباسی سر دوچرخه را بر می‎گردانی و می‎روی یا خیر؟
اگر هدف رشد باشد، مدرک و پول که فردا صبح به من می‎دهند، پس می‎زنم و می‎گویم من هنوز رشد نکرده‎ام، من می‎خواهم درس بخوانم. اما اگر هدف مدرک و پول باشد، اگر فردا صبح همین مدرک و پول بیاید، همانجا توقف می‎کنیم.این نشانه اش است، خودتان را امتحان کنید که اگر به مدرک و پول رسیدید، می‎ایستید و یا...؟
پس امکان دارد که انسان هر کاری که می‎کند عبادت باشد. کار مقدس است، تمام انبیاء ما کار می‎کردند. قرآن می‎گوید نوح نجاری بلد بود و کشتی هم ساخت، بسیاری از پیامبران ما چوپان بودند و این چوپانی هم یک سرّی دارد، چون چوپانی خیلی حوصله می‎خواهد. ساعت 6 صبح تا 6 بعد از ظهر باید بالای سر این بزغاله بایستد تا سیر شود کسی که 12 ساعت صبر کرد تا یک بزغاله سیر شود، این تمرین حوصله است و بعد هم برای امت جاهل صبر می‎کند تا اینها هدایت شوند. برای این که انبیاء حوصله کنند با مردم سر و کله بزنند، قبلاً یک مدتی را چوپانی می‎کردند. در هوای آزاد، در فضای خلوت، دور از انحرافها و تمرین حوصله.
5- اهميت كار كشاورزي در اسلام
در میان کارها کار بازویی بهتر است یا کار میز و مبلی؟ حدیث داریم که اگر می‎خواهید کار پیدا کنید، سعی کنید کار بازویی داشته باشید و کارهای حرفه‎ای داشته باشید و اسلامی ‎روی این کار عنایت داشته است. به قدری اسلام برای کشاورزی سفارش کرده است. اسلام می‎گوید: اگر کسی درختی دارد، حق ندارد درخت را ببرد. مگر روی یک مصلحت مهمتر. کسی حق ندارد باغ خود را تبدیل به زمین و ساختمان کند و کسی حق ندارد باغ خود را بفروشد. اصلاً باغ را فروختن و یا نابود کردن کار خوبی نیست مگر این که در جایی دیگر باغی مثل این باغ بوجود بیاورد. اگر دو هزار متر باغ دارد و آن را به خانه مبدل می‎کند. باید در جایی دیگر دو هزار متر زمین را به باغ تبدیل کند، یعنی کشت و درخت را از بین نبرد.
حدیث داریم اگر کسی به یک درخت آب بدهد، همانند کسی که یک مؤمن تشنه‎ای را سیراب کند، مأجور خواهد بود. ببینید چقدر اسلام به کشاورزی اهمیت می‎دهد.
حدیث داریم اگر دیدید که زمین لرزه شد و همه کرات آسمانی در حال به هم ریختن و به هم خوردن است (خداوند یک نظامی‎ بر این کرات قرار داده است، برای پیدایش قیامت این نظام از بین می‎رود. قرآن می‎گوید: «إِذَا الشَّمْسُ كُوِّرَتْ وَ إِذَا النُّجُومُ انْكَدَرَتْ» (تكوير/2-1) نور خورشید گرفته و تمام می‎شود، نجوم و ستارهها به هم می‎ریزد، زمین لرزه می‎شود، زمین می‎شکافد، گداختگی‎های به شکم اقیانوسها می‎خورد، «وَ إِذَا الْبِحارُ سُجِّرَتْ» (تكوير/6) آب دریاها به جوش می‎آید، خلاصه اوضاع جور دیگری می‎شود)، اگر شما یک نهال در دست دارید، اگر می‎توانید آن نهال را بکارید.
رسول الله (ص)در حديثي ميفرمايند: «إِنْ قَامَتِ السَّاعَةُ وَ فِي يَدِ أَحَدِكُمُ الْفَسِيلَةُ فَإِنِ اسْتَطَاعَ أَنْ لَا تَقُومَ السَّاعَةُ حَتَّى يَغْرِسَهَا فَلْيَغْرِسْهَا» (مستدرك‏الوسائل/ج‏13/ص‏460)
 «إِنْ قَامَتِ السَّاعَةُ» (یعنی اگر دیدید که قیامت می‎خواهد بوجود بیاید) «وَ فِي يَدِ أَحَدِكُمُ الْفَسِيلَةُ» (اگر در دست یکی از شما نهالی است، دیدید که نظام هستی به هم خورد ولی شما یک نهالی در دست دارید) «فَإِنِ اسْتَطَاعَ أَنْ لَا تَقُومَ السَّاعَةُ حَتَّى يَغْرِسَهَا فَلْيَغْرِسْهَا» (اگر توانایی دارید که آن را بکارید، آن را بکارید) چقدر اسلام به کشاورزی اهمیت داده است. تمام انبیاء کشاورز بوده‎اند و دامداری شغل انبیاء بوده است.
الحمد لله حکومت اسلامی‎خوبیهای بسیاری را برای ما داشته است. یکی از خوبیهای آن این بوده است که در قدیم هر کس که پدرش زارع بود، عارش می‎شد که بگوید پدر من کشاورز است. امّا قرآن می‎گوید که زارع مال من است. خداوند اسماء زیادی دارد و یکی از اسامی‎خداوند زارع است. خود خداوند گفته است که اگر تو عارت می‎شود که به تو بگویند زارع، من عارم نمی‎شود و زارع هستم: «أَ أَنْتُمْ تَزْرَعُونَهُ‌ام نَحْنُ الزَّارِعُونَ» (واقعه/64) تو زارعی یا من؟ من زارع حقیقی هستم، تو فقط تخمی‎را می‎کاری و یک نهالی را می‎نشانی، زارع واقعی من هستم. ببینید خدا به خودش زارع می‎گوید. «إِنْ قَامَتِ السَّاعَةُ وَ فِي يَدِ أَحَدِكُمُ الْفَسِيلَةُ فَإِنِ اسْتَطَاعَ أَنْ لَا تَقُومَ السَّاعَةُ حَتَّى يَغْرِسَهَا فَلْيَغْرِسْهَا»
حدیث داریم امام باقر در حال کشاورزی بود و عرق از سر و روی مبارکشان فرو می‎ریخت. یک نفر نزد ایشان رفت تا ایشان را نصیحت کند. پرسید: ای امام باقر! اگر الان مرگ سراغ تو بیاید در حالی که این طور در حال بیل زدن هستی و برای مال دنیا زحمت می‎کشی، خجالت نمی‎کشی؟ با چه رویی خدا را ملاقات می‎کنی؟ فرمود: اگر الان مرگ به سراغ من بیاید، در بهترین حالت هستم برای اینکه در حال کار کردن هستم. این جملاتی درباره اهمیت کار کردن بود. دعای آدم بیکار مستجاب نمی‎شود. حدیث داریم اگر کسی کار نکند، دعای او مستجاب نمی‎شود.
6- در انتخاب كار نبايد اجبار باشد
اما در انتخاب کار: در انتخاب کار بایستی جبر در کار نباشد و افراد آزادانه کار کنند. اصولاً در اسلام اکراه و جبر وجود ندارد. اجازه بدهید کلامی‎از مولا علی (ع) را از نهج البلاغه بیاوریم. قناتی خشک شد و نیاز به لایروبی و تعمیر داشت تا آب آن بیشتر شود. مردم خدمت حضرت علی (ع) آمدند و گفتند یا علی، در فلان منطقه قناتی است که نیاز به لایروبی دارد، خواهش می‎کنیم شما نامه‎ای به فرماندار منطقه بنویسید تا مردم را مجبور به لایروبی قنات کند! حضرت نامه ای به حاکم نوشت و فرمود: این طور که گزارش داده اند، قناتی نیاز به لایروبی دارد و اینها تقاضا می‎کنند که من مردم را مجبور کنم، امّا من کسی را مجبور نمی‎کنم، عبارت نهج البلاغه این است: «ولست اجیر» یعنی نیستم من که کسی را مجبور کنم. من کسی را مجبور به کاری نمی‎کنم. کار باید آگاهانه باشد. انسان نباید در مقابل کار انجام شده قرار بگیرد.
7- مزد كارگر را بايد كامل پرداخت
احترام کارگر: حدیث داریم اگر کسی از کسی کار بکشد و مزد او را کم بدهد یا ندهد مزد او را بخورد، خداوند تمام کارهای خوبی که ایشان کرده است را از بین می‎برد. حال قالیباف باشد، کارگر باشد، عمله باشد و یا معلم باشد، مدیر باشد و خلاصه هر کس که باشد. این درس ما چند تذکر داشت که سریعاً و خلاصه وار درج می‎کنیم:
1- اگر خواستیم به مسافرت برویم؛ با کسی که خرج ما را می‎دهد مسافرت نکنیم، با کسی برویم که سهم خودمان را پرداخت کنیم.
2- در کارها شریک شویم.
3- کار عبادت است و هر کار که نیت شما در آن خوب بود، عبادت است، حتی خواندن فیزیک و شیمی.
4- زراعت از صفات خداوند است.
5- اگر حوادث بوجود آمد، حتی در سختترین حوادث کشاورزی را رها نکنیم.
آب دادن به درخت تشنه مثل آب دادن به مؤمن تشنه است. به امید اینکه این حدیثها قدم به قدم ما را به اسلام نزدیک کند و اینها را شعار خودمان قرار دهیم و به آنها عمل کنیم.
«والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته»



[ چهارشنبه 16 فروردین 1391  ] [ 03:52 ب.ظ ] [ معصومه هادی زاده ]
نظرات 0
فرهنگ كار در اسلام  
 
  كار چه جایگاهی در مبانی دینی و اعتقادی مادارد؟ آیا فرهنگ موجود كار در جامعه ما بافرهنگ دینی و ملی مان هماهنگ و همخوان است ؟ آیا دین اسلام ما را به كار و كوشش و تلاش دعوت كرده است یا به تن پروری ؟  
 
     
 
 
 
 
   
 
 
فرهنگ  كار در اسلام  
 
 
 
 
     
 
   
 

كار چه جایگاهی در مبانی دینی و اعتقادی مادارد؟ آیا فرهنگ موجود كار در جامعه ما بافرهنگ دینی و ملی مان هماهنگ و همخوان است ؟ آیا دین اسلام ما را به كار و كوشش و تلاش دعوت كرده است یا به تن پروری ؟ حقیقت این است كه هم فرهنگ دینی ما و هم فرهنگ ملی مامشوق كار و كوشش است و فرهنگ كار فعلی ما باباورهای دینی و ملی متضاد است . پیامبرعظیم الشان اسلام حضرت محمد مصطفی (ص )دست كارگر را می بوسید و از افراد بیكار و تنبل خشنود و راضی نبود و همواره در كاركردن ازدیگران پیش می گرفت ، اما وضعیت امروز جامعه ما به جایی رسیده است كه كار كردن عیب است وبچه های كارگران و كشاورزان ترجیح می دهند كه عنوان كار پدر خود را جایی اعلام نكنند.

این درشرایطی است كه سایر ملت ها به خصوص ملت های اروپایی و مردم غیرمسلمان جهان به شدت برای كار ارزش قائل هستند و در كار وكوشش و عمل به دستورات و توصیه های قرآن مجید و روایات پیامبر (ص ) و ائمه اطهار (ع ) درزمینه كار از ما پیشی گرفته اند.

● جایگاه فرهنگ كار در اسلام

یكی از موضوع هایی كه همیشه مورد تاكیددین اسلام قرار گرفته ، بحث كار و كوشش و پرهیزاز بطالت و مبنا قرار دادن كار برای شكوفایی استعدادهای انسان و تربیت اوست و این امر هم در قرآن و هم در سنت قابل مشاهده است .مرحوم استاد مرتضی مطهری در كتاب تعلیم وتربیت در اسلام ، یكی از بهترین راه های تربیت افراد را كار می داند و حدیث شریفی از نبی اكرم (ص ) نقل می كند كه (النفس ان لم تشغله شغلك )یعنی اگر تو خودت را متوجه كاری نكنی ، نفس تورا مشغول به خودش می كند.

بنابراین از نظرمبنایی ، ما آموزه های گرانبهایی درباره كار داریم كه متاسفانه مانند بسیاری از آموزه های دیگر دینی ما در كتابخانه ها مضبوط و كمتر در میدان عمل به آن توجه شده است . در قرآن مجید، آیات زیادی درباره ارزش كار و تاكید بر عمل صالح وجود دارد. قرآن به شدت انسان را از حرف زدن های بی عمل منع و همواره تاكید می كند كه فضل خدا نصیب كسانی خواهد شد كه اهل جهد وكوشش و تلاش باشند. در آیات ۳۹ تا ۴۱ سوره نجم آمده است : و این كه برای انسان بهره ای جزسعی و كوشش او نیست و سعی او به زودی دیده می شود و سپس به او جزای كافی داده خواهدشد. در یكی دیگر از آیات آمده است : آن كسی كه سرای آخرت را بطلبد و سعی و كوشش خود رابرای آن انجام دهد، در حالی كه ایمان داشته باشد، سعی و تلاش او پاداش داده خواهد شد.

(سوره اسراء، آیه ۱۹)

براساس یكی دیگر از آیات قرآن ، هر كسی مسئول كاری است ، كه انجام داده و بایدعكس العمل آن را چه خوب و چه بد پذیرا باشد.در آیه ۳۸ سوره مدثر به صراحت این موضوع مطرح شده است كه هر كسی در گرو اعمال خویش است . آیه ۹۷ سوره نحل بیانگر این مطلب است كه هر كس عمل صالح كند، خواه مردباشد، خواه زن ، به او حیات پاكیزه می بخشیم وپاداش آنها را به بهترین اعمالی كه انجام داده اند، خواهیم داد.

● ارزش كار در سنت

در روایات است وقتی كه پیغمبر اكرم (ص ) ازجنگ تبوك برمی گشتند،(سعد) یكی از انصار به استقبال ایشان آمد و با وی مصافحه كرد. حضرت دیدند كه دست های او زبر و خشن شده و پینه بسته است ، از وی سوال فرمودند چه كار كردی كه دست هایت این قدر خشن شده است ؟ سعدعرض كرد یا رسول ا... زیاد بیل زده ام . چون مجبور بودم برای نان زن و بچه ام كار كنم .حضرت دست های سعد را گرفتند و بوسیدند وفرمودند: این دستی است كه در آتش نخواهدسوخت . نظیر این مطالب در زندگی پیامبر و ائمه اطهار زیاد است . این نشان می دهد كه كار وكارگری در نزد اولیا خدا چقدر ارزش و عظمت دارد.

▪ حضرت رسول اكرم (ص ) :

كسی كه برای تامین زندگی خانواده اش زحمت می كشد،همچون كسی است كه در راه خدا جهاد می كند بر امت خویش ، بیش از هر چیز از شكم پرستی وپرخوابی و بیكاری بیمناكم از رحمت خدا دوراست هر كس كه بار زندگی خویش را به روی دوش مردم افكند خداوند متعال دوست داردهنگامی كه یكی از شما مسلمانان كاری را انجام می دهد با دقت لازم كارش را ارائه دهد آن كس كه از زحمت و تلاش و دسترنج خویش خورد، در روز قیامت مثل برق از پل صراطمی گذرد.

▪ حضرت علی (ع ):

برترین كار آن است كه رضای خدا در آن خواسته شود انسان مومن همیشه اوقات مشغول كار است كسی كه كار كند،نیرویش افزون گردد. روزی ها دارای وسیعه وسببی هستند، بنابراین در به دست آوردن روزی ،به روش خوب و پسندیده عمل كنید و نیكویی رابكار برید خداوند انسان دارای شغل و حرفه كه امانتدار باشد را دوست می دارد بر شما باد كه دست از كار و تلاش برندارید چه در حال نشاط وچه در حال كسالت به وسیله كار و كوشش ، ثواب و پاداش بدست می آید نه با كسالت و تنبلی به وسیله كارهای شایسته و نیك ، درجات وارزش های انسان ها بالا می رود عمل و كارمعرف انسان مومن است هیچ كس از شما در راه خدا شب را به صبح نرسانید كه با ارزشتر از كسی كه برای رفع نیازهای خود و خانوده اش تلاش می كند هر كسی به استقبال كارها رود، دارای بصیرت می شود از تاخیر در كارها بپرهیزید،همچنین از دست دادن فرصت انجام كارهای خوب ، زیرا آن موجب پشیمانی خواهد بود كسالت و تنبلی آخرت را نابود می كند.

▪ امام جعفرصادق (ع ):

ملعون است كسی كه بار زندگی خودرا بر دوش دیگران افكنده باشد. در طلب روزی خود سستی نورزید، زیرا پدران شما زحمت می كشیدند و تلاش می كردند تا آن را به دست آورند. با اعمال خود دعوت كننده مردم باشید ونه با زبان تان .

▪ امام باقر (ع ):

هرگز به آن چه نزد خداوندمتعال است دست پیدا نمی كنید مگر به وسیله عمل .

● ارزش كار در فرهنگ ملی ما

كار در فرهنگ ملی ما نیز جایگاه بسیار باارزشی دارد. ادبیات ما مملو از مطالبی است كه مشوق وموید پركار بودن انسان است . تعلیم و تربیت ،اخلاق و فرهنگ ایرانی نیز همواره بر این نكته تاكید داشته است كه كار سرمایه جاودانی

انسان است . تا همین چند سال پیش اكثر خانواده هاوقتی بچه های شان به سن و سال نوجوانی می رسیدند، آنها را با كار و كارگری آشنا می كردندو اكثر دانش آموزان و حتی دانشجویان تا دو دهه پیش در ضمن تحصیل كار می كردند و این یك افتخار بزرگ برای جوانان و نوجوانان بود كه خودشان به مرحله ای از زندگی رسیده اند كه می توانند با كار كردن روی پای خود بایستند واستقلال پیدا كنند.

اما متاسفانه در سال های اخیربا رواج فرهنگ سرمایه داری در كشور آن هم ازكثیف ترین نوع سرمایه داری یعنی سرمایه داری تجاری (نه سرمایه داری صنعتی ) كه متكی بردلالی و واسطه گری و ربا و نزول خوری و زندگی انگلی است ، شرایطی پیش آمد كه كار و كارگری در اذهان عمومی ننگ و عار قلمداد شد. نصرا...كوهی ) یكی از كفاشان دست دوز قدیمی در این رابطه می گوید:(زمانی كه ما وارد این كار شدیم هم درآمد این كار كفاف زندگی ما را می كرد و هم این كه اعتبار و منزلت اجتماعی این كار بالا بود،اما متاسفانه امروز شرایطی حاكم شده است كه نه درآمد كاری این نوع كارها خوب است و نه اعتبارو منزلت آن و به همین دلیل جوانان زیربار این نوع كار هانمی روند. امروز جوانان می خواهندكه در كمترین مدت به بیشترین درآمد برسند واین هم نمی شود مگر از راه های دلالی وواسطه گری و نزول خوری )

   
   
 
 
      مجله خانواده سبز



[ چهارشنبه 16 فروردین 1391  ] [ 03:38 ب.ظ ] [ معصومه هادی زاده ]
نظرات 0
مسئولان و رسانه‌ها به چه کار مشغولند؟
نزدیک 9 روز از سال جدید، یعنی سال حمایت از تولید ملی و کار ایرانی می‌گذرد؛ نگاهی فهرست‌وار به مصاحبه‌های مسئولان گوناگون در این مدت بیندازید که بیشتر شبیه جمله‌سازی است تا رویکردی عملی!
 

مدت‌های مدیدی است، طرح‌های حمایتی برای رونق گرفتن تولید ملی در کشور مطرح می‌شود و در شرایط خاص کنونی نیز از سوی رهبر انقلاب، به عنوان سال 1391 سال تولید ملی، حمایت از کار و سرمایه ایرانی نام گرفته است.

به گزارش «تابناک»، اما تاکنون که 9 روز بیشتر از سال جدید نگذشته است، مسئولان و بعضا رسانه‌ها، تمرکز بر این رویکرد به شدت مورد نیاز در اقتصاد کشور را شعاری کرده‌اند.

به این جمله‌های خبری دقت کنید:

«تولید ملی»، تعبیر دیگری از «جهاد اقتصادی» است

رونق تولید ملی در سایه جهاد اقتصادی امکان‌پذیر است

«تولید ملی» نباید در بیلبوردها باقی بماند

استقلال کشور در گرو حمایت از تولید ملی است

جهاد عظیم اقتصادی با محوریت تقویت تولید ملی تداوم می‌یابد

گسترش تعاونی‌ها اولویت سال تولید ملی است

حمایت از تولید ملی استمرار جهاد اقتصادی است

تولید ملی با ارتقای کیفیت توسعه می‌یابد

فزونی تولید ملی بستر اشتغال مولد است

رونق تولید ملی منجر به اشتغالزایی می‌‌‌شود

افزایش تولید ملی موجب تحقق اهداف سند اشتغال کشور می‌شود

مجاهدت فعالان عرصه کار و تولید و تلاش در تولید ملی یک ضرورت است
نهادهای فرهنگی تولید ملی را نهادینه کنند

تولید ملی معضلات اجتماعی را سامان می‌دهد

این عناوین خبری، تنها بخشی از تیتر اخبار مسئولان کشوری و محلی درباره سال تولید ملی است؛ گویی تولید ملی که باید رویکرد عملی مسئولان کشوری در راستای پیشبرد اقتصاد ملی کشور باشد، برای تعریف و جمله سازی ایجاد شده است.

بنابراین، مصاحبه و سخنرانی و توصیف تولید ملی، اتفاقا تنها کاری است که مسئولان نباید انجام بدهند و رسانه‌ها هم از تنها کسانی که نباید در تعریف و توصیف این رویکرد بپرسند، مسئولان هستند.

هم‌اکنون زمان آن است که مسئولان بگویند هر کدام در حوزه مسئولیتی خود چه برنامه‌ریزی برای حمایت از تولید ملی و سرمایه ایرانی خواهند کرد و بر پایه همان برنامه در آخر سال مورد ارزیابی قرار گیرند. خوشبختانه یا متأسفانه، بودجه سال جاری هم که هنوز در مجلس بررسی  نشده است. مسئولان اکنون باید به مردم بگویند، چه طرح‌هایی را برای این رویکرد اقتصادی مورد نیاز طراحی کرده‌اند و تا چه اندازه این برنامه‌ها در پایان سال تحقق خواهد یافت و ادامه آن را در سال‌های بعدی دنبال کنند.

رسانه و خبرگزار‌ها نیز لازم است به جای پر کردن صفحات رسانه‌های خود از توصیف و تعریف تولید ملی، مسئولان و متولیان را به انجام و پیشبرد طرح حمایت از تولید ملی تشویق کرده و از آن برای افکار عمومی پاسخ بخواهند.

جمله‌سازی با این مفهوم، دردی از اقتصاد کشور را دوا نخواهد کرد. با سرعت بسیار این سال هم به پایان خواهد رسید.

 

منبع




[ سه شنبه 15 فروردین 1391  ] [ 02:59 ب.ظ ] [ معصومه هادی زاده ]
نظرات 0
حمایت‌های ناقص دیروز دولت در قبال تولیدات و حمایت نکردن دولت، عامل سوددهی بسیار کالاهای وارداتی شده است و به نوعی تولید کنندگان، افزون بر آن که چوب بسته حمایتی ناقص دولت را می‌خورند، ...
 

در سال جهاد اقتصادی، تعبیر برخی از مسئولان از جهاد اقتصادی عامل لطمه بر تولید داخلی شد؛ بنابراین، رهبر معظم انقلاب با تدبیر هوشمندانه، منظور خود را از جهاد اقتصادی به روشنی بیان داشته و شعار امسال را رونق تولید داخلی قرار دادند.

به گزارش «تابناک» افزایش هزینه‌های تولید در این یک سال اخیر به چند طریق جبران شد:

راه نخست، تعطیلی بسیاری از واحد‌های تولیدی و یا کاهش تولید،
راه دوم، پافشاری بر افزایش قیمت‌ها،
و راه سوم، فدا شدن کیفیت برای جبران افزایش هزینه‌ها بود.

دیدن این چند رفتار، ما را متوجه این امر می‌کند که افزایش هزینه‌های تولید به هیچ وجه رونق تولید در پی ندارد.

آنچه امروز در قالب افزایش قیمت و کاهش کیفیت و کم فروشی دیده می‌شود، تا پیش از هدفمند کردن یارانه‌ها در قالب نقدینگی دیده می‌شد؛ به این معنا که نقدینگی پوشش چیزی را داشت که امروز افزایش قیمت‌ها، کاهش تولید کمی و کیفی آن را می‌پوشاند. نقدینگی جزء لازم بسته حمایتی دولت است، ولی اگر بسته حمایتی دولت تنها در دادن نقدینگی خلاصه شود، پول نمی‌تواند تولید قوی و پر اشتغال با بازدهی بالا را ایجاد کند و پاسخ اینکه چرا نقدینگی نمی‌توانست بخش‌های تولیدی ما را به جلو هل بدهد، این است که اگر حمایت تنها نقدینگی باشد، اثرات مثبت خود را از دست می‌دهد.

در بسیاری از فعالیت‌های تولیدی نقدینگی می‌تواند به عنوان تک ابزار حمایتی نقش بازی کند ولی در تولید صنعتی، نقدینگی تنها ابزار حمایتی نیست و اگر به عنوان تنها ابزار حمایتی دیده شود، عملا مجوزی برای نابودی تولید داده شده است؛ نابودی که یکباره نیست، بلکه تدریجی است. مرگ تدریجی تولید صنعتی در بسته حمایتی ناقص تولید است و مسئول ناکارامدی‌های بخش‌های تولیدی دولت است و نه بخش‌های تولیدی.

حمایت‌های ناقص دیروز دولت در قبال تولیدات صنعتی و حمایت نکردن دولت از کشاورزان و دامداران، عامل سوددهی بسیار واردات گوشت، کالاهای کشاورزی و صنعتی شده است و به نوعی تولید کنندگان، افزون بر آن که چوب بسته حمایتی ناقص دولت را می‌خورند، از نتیجه‌های حمایت‌های ناقص که تشدید واردات به علت رکود تورمی بوده است نیز، چوب می‌خورند؛ بنابراین اگر می‌خواهیم در سال رونق تولید، شاهد شکوفایی تولید باشیم، به هیچ عنوان نباید هزینه‌ها را افزایش داد، چرا که افزایش هزینه‌ها عامل کاهش تولید، کاهش اشتغال و تورم در جامعه می‌شود و از سویی، مجوز سوددهی بالای واردات و دلالی را نیز ایجاد کرده و بر تولید خمیده ناشی از فشار هزینه‌ها، فشار دیگری را وارد می‌سازد.

در کنار عدم افزایش هزینه‌ها، دولت محترم موظف است بسته حمایتی کاملی را برای حمایت از بخش‌های تولیدی مد نظر قرار بدهد؛ بسته حمایتی که تنها شامل نقدینگی نیست، بلکه سرمایه گذاری در امر تحقیق و توسعه را نیز شامل می‌شود.

گویا، در پی استقلال واحد‌های صنعتی نبوده ایم، چرا که در جایی که حمایت‌ها ماهیت تک ابزاری داشته اند و نقدینگی می‌توانست استقلال بسیاری از واحد‌ها را ایجاد کند، از ارائه این حمایت سر باز زده ایم و از سویی، بسته حمایتی کامل برای واحد‌های صنعتی انجام نداده ایم و این سبب شد که تولید کشاورزی و دامداری و صنعتی همه وابسته به دولت شود و بقای تولید به بقای دولت متصل شود و این یعنی اقتصاد، حضور دولت را برای همیشه تضمین می‌کند و البته دولت با عدم جلوگیری درست از واردات، عملا حمایت‌های تولیدی داخلی را به حمایت از واردات تبدیل کرده است و این یعنی ضعیف نگه داشتن تولید و سپس نابودی تولید.

اگر حمایت دولت کامل و درست صورت می‌گرفت، دیگر تولید وابسته به پول نمی‌شد، چرا که خودش پول می‌ساخت. به بیان دیگر، علت آنکه تولید تابع پول شده است و پول تابع تولید نیست، حمایت‌های ناقص دولت در راستای وابسته نگه داشتن تولید داخلی به دانش خارجی و حمایت‌های مادی دولت بوده است.

هم اکنون دولت به جای آنکه بسته حمایتی ناقص خود را کامل کند، تولید غیر منعطف را در رویارویی با افزایش هزنیه‌ها (ضد حمایت) و عدم نقدینگی (عدم حمایت ناقص) قرار داده است؛ نتیجه این مولد کشی، نامولد پروری شده است.

از سویی مولدین نیز به علت بازدهی‌های بالای نامولد بودن، نقدینگی را صرف تولید پرهزینه و نامطمئن نکرده و در قالب تولید وام گرفته و در راه نامولد مصرف می‌کنند.

برای این که اهمیت امر بیشتر آشکار شود، بهتر است هزینه‌های عدم حمایت کامل دولت بیان شود. حمایت ناکامل دولت، نه تنها عامل خودکشی تولید به صورت تدریجی می‌شود، بلکه سبب از بین بردن فرصت‌های استفاده از سرمایه‌های انسانی و اجتماعی نیز می‌شود و این برای اقتصادی که بی شمار نیروی جوان مستعد دارد، عامل افزایش بیکاری و هرزگی در جامعه می‌شود. البته هم اکنون دولت اجازه خودکشی تدریجی را نداده و خود با اعمال شوک به دنبال خودکشی دفعی تولید وابسته به پول و ارز خارجی است و مهم این است، بیماری که در حال ضعیف شدن است، تقویت کرد، نه این که به او ضربه وارد کرد که بمیرد؛ افزون بر آنکه ضعیف بودن امروز او، ناشی از ضعیف نگه داشتن او به علت سیاست‌های ناقص حمایتی بوده است.

بنابراین باید به سمت حمایت‌های کامل از بخش‌های تولیدی برای رونق تولید حرکت کرد. اعمال این گونه حمایت‌های کامل و درست عاملی می‌شود که به واسطه تولید، انباشت دانش و سرمایه‌های انسانی و اجتماعی ایجاد شود و تولید جامعه را به سمت توسعه هل دهد. در حالی که اگر حمایت‌ها کامل نشود، نه تنها تولید عامل هل دادن جامعه نمی‌شود، بلکه با از بین بردن سرمایه‌های انسانی، اجتماعی و مادی در مسیر خودکشی تدریجی قرار خواهیم گرفت.

تولید مونتاژ و وابسته به دانش و فراورده‌های ناشی از تحقیق و توسعه خارجی، تولید رو به توسعه نیست، بلکه خودکشی تدریجی است، چرا که مونتاژ، دانش نیست، مونتاژ تنها یک روند حفظی است. برای بهتر متوجه شدن امر مونتاژ، می‌توان از مثالی استفاده کرد. قطعات بازی که با وصل کردن، شکل‌هایی را درست می‌کند، مثال خوبی از مونتاژ است. بچه ای که قطعات را به هم می‌چسباند، خوشحال است که چیزی را درست کرده، حال آن که چیزی را خلق نکرده است، بلکه تنها در فریب خلق کردن به سر می‌برد و علت این فریب خوردن داخلی و باقی ماندن در سطح مونتاژ نتیجه حمایت‌های ناقص دولت بوده است.

راهکار چیست؟ منظور از حمایت‌های کامل و درست چیست؟

تولیدی که بر پایه‌های سرمایه‌های انسانی و اجتماعی شکل گیرد، سرریز‌های مثبت خارجی (صرفه‌های ناشی از مقیاس، افزایش توان رقابت پذیری، افزایش بهره وری و غیره) خواهد داشت و این سرریزها عامل بالا بردن بیشتر تولید شده و از سویی با ایجاد بسترهای خصوصی سازی و کارآفرینی در کنار فراهم کردن ابزار بهره وری (‌سرمایه‌های انسانی و اجتماعی) تمایل به سرمایه‌گذاری در تولید را افزایش داده و بازار را به سمت رقابتی شدن می‌برد و آنجاست که قیمت رقابتی یکی از ثمرات مثبت بازار رقابتی است، شکل می‌گیرد.

به این ترتیب، در شرایطی که تمایل به سرمایه گذاری در تولید وجود ندارد، افزایش هزینه‌های تولید به امید رقابتی شدن نه تنها عامل رقابتی شدن نمی‌شود، بلکه بیشتر از آن که عامل افزایش انگیزه‌های سرمایه گذاری مولد باشد، با مولد کشی و از بین بردن انگیزه‌های مولد، نامولد پروری خواهد کرد.

راه اصلی برای این که تولید خودش، خودش را قوی کند، این است که بر پایه سرمایه‌های انسانی و اجتماعی شکل بگیرد. برای این امر لازم است که دانش داخلی سوار بر تکنولوژی وارداتی شود. برای این که دانش سوار بر تکنولوژی وارداتی شود دولت باید حمایت کند. حمایت در سرمایه گذاری در امر تحقیق و توسعه، بزرگترین رسالت امروز دولت ایران در سال رونق تولید است.

این امر سبب ایجاد سرمایه‌های اجتماعی شده و به دنبال آن، تولید از ثمرات مثبتی که کشورهای توسعه‌یافته از تولید خویش بهره‌مند می‌شوند، بهره خواهد برد. هم اکنون حمایت‌های دولت بیش از آنکه نقش ایجاد انگیزه برای سرمایه گذاری در امر تولید داخلی را داشته باشد، انگیزه‌کش است و عملا ثمری جز رکود تورمی و واردات گسترده ندارد؛ یعنی افزون بر آنکه تمایل به تولید را کاهش می‌دهد، امکان تولید را نیز کاهش می‌دهد.

پس برای رونق تولید، دولت باید حمایت کند. منتهی حمایت درست نه عدم حمایت و نه تخریب و نه حمایت نادرست.

در این باره باید گفت، دادن نقدینگی تنها یک حمایت نادرست است. دادن ارز دولتی و نقدینگی باید در کنار سرمایه‌گذاری دولت در امر تحقیق و توسعه باشد. سرمایه گذاری در این امر، سبب ایجاد سرمایه‌های انسانی و شکوفایی سرمایه انسانی و اجتماعی می‌شود که این دو سرمایه ابزار بهره‌وری و عامل سرریزهای مثبت تولید از طریق سوار کردن دانش بر تکنولوژی خواهد شد.

به بیان دیگر، کارآفرینان خلاق و ماهر از راه اعتماد، به انباشت دانش کمک کرده و حال نوبت ان است که دانش عملی شود. عملی شدن دانش نظری، رقابت بر سر سرمایه‌های انسانی و اجتماعی را به صورت طبیعی در جامعه ایجاد خواهد کرد و دیگر لازم نیست دولت برای سرمایه گذاری در امر دانش سرمایه گذاری کند، چرا که عملی شدن دانش، خودش عامل رقابت بر سر انباشت دانش و ایجاد بسترهای کارآفرینی می‌شود.

به هر ترتیب، انباشت دانش کمک به بومی کردن تکنولوژی وارداتی شده و دانش را سوار بر تکنولوژی وارداتی خواهد کرد. چنین تولیدی که از سواری خوردن دانش بر تکنولوژی تغذیه می‌کند، علاوه بر در دست گرفتن تولید، ثمرات مثبت و ابزار قدرت و تشدید ابزار قدرت را ایجاد می‌کند، چرا که چنین تولیدی دانش را ارزشمند می‌کند و از آن جا که دانش ثمره سرمایه‌های انسانی و اجتماعی است، این دو ابزار را روز به روز قوی تر و بزرگتر می‌کند.

در پایان به این جمله تأکید می‌کنیم: برای رونق تولید، دولت باید حمایت کند. منتهی حمایت درست و کامل، نه حمایت نکردن و نه تخریب و نه حمایت نادرست و نه حمایت ناقص.

 

منبع




[ سه شنبه 15 فروردین 1391  ] [ 02:57 ب.ظ ] [ معصومه هادی زاده ]
نظرات 0
از آلمان و ژاپن تا ایران
عصرایران ؛ جعفر محمدی -

سال 1390 از سوی رهبر معظم انقلاب سال "جهاد اقتصادی" نامگذاری شد و اینک در حالی سال 1391 خورشیدی را شروع کرده ایم که به عنوان "تولید ملی ؛ حمایت از کار و سرمایه ایرانی" نامیده شده است.



تأملی در باب نام های دو سال اخیر نشان می دهد که "جهاد اقتصادی" عنوانی کلی بوده و "تولید ملی ؛ حمایت از کار و سرمایه ایرانی" ، توضیح مبسوط تر آن جهاد اقتصادی است. به بیان دیگر ، این دو نام در ادامه یکدیگر این معنا را به ذهن متبادر می کنند که "جهاد اقتصادی" هرگز محقق نخواهد بود جز از طریق "تولید ملی" و تولید ملی هم صرفاً با "حمایت از کار و سرمایه ایرانی" میسر خواهد شد.



در تببین بیشتر این موضوع می توان دو الگوی ژاپن در شرق آسیا و آلمان در اروپا را مورد بررسی قرار داد. ؛ اگر امروز می بینیم که کشور ژاپن در جهان اقتصاد حرفی برای گفتن دارد یا کالای ساخت آلمان ، اعتبار ویژه ای برای خود دست و پا کرده ، به این خاطر است که در آن کشورها ، "تولید ملی در سایه حمایت از کار و سرمایه ملی" شکل گرفته است.



ژاپن - جنگ جهانی دوم
ژاپن در جنگ جهانی دوم

ژاپن در جریان جنگ جهانی دوم ، به کشوری ورشکسته و آلمان به مملکتی کمر شکسته تبدیل شد و مردم در حالی نظاره گر پایان خفت بار جنگ جهانی بودند که از شهرها و اقتصادشان چیزی جز تل خاکستر باقی نمانده بود.



با این حال ، اراده شرقی در ژاپن و عزم غربی در آلمان ، بدین امر تعلق گرفت که "باید از نو ساخت و بر پای خود ایستاد". آنها نه نفت داشتند که بفروشند و با پولش خرابه ها را آباد کنند و نه گاز که صادر کنند و کالای خارجی وارد نمایند و خوش باشند. ژاپنی ها و آلمانی ها دریافته بودند که خودشان هستند و خودشان. از این رو ، کارگاه ها و کارخانه ها و راه ها را "خودشان" ساختند و قوت غالب شان را برنج و سیب زمینی داخلی قرار دادند و به جای وارد کردن کالاهای با کیفیت و گاه ارزان خارجی ، به همان مصنوعات داخلی کم کیفیت و گران بسنده کردند.



آلمان - جنگ جهانی دوم
آلمان در جنگ جهانی دوم به مخروبه ای پر از جسد تبدیل شد

ژاپنی ها و آلمانی ها ، پول مفت نفت و گاز نداشتند بلکه هر آنچه داشتند ، ذره به ذره اش را با "کد یمین و عرق جبین" به دست آورده بودند و هم از این روست که قدر سرمایه هایشان را می دانستند و آن را برای وارد کردن آدامس و مجسمه و کریستال و لباس فاخر و صندلی مجلل و لوازم آرایشی و ... هدر نمی دادند.



کار و سازندگی -آلمان
کار و سازندگی - آلمان

در واقع ، حمایت از کار و سرمایه ملی در این دو کشور در سال های سازندگی ، نه امری صرفاً دولتی که رویکردی کاملاً ملی و نهادینه شده در فرهنگ دو ملت بود.



در این میان ، صنعتگران نیز به عنوان بخشی از همان دو ملت کوشا ، شرایط خاص آن سال ها را که در غیاب رقبای خارجی برایشان محقق شده بود ، به فرصتی برای کیسه دوختن برای خود تبدیل نکردند و با این استدلال که "در این بازار انحصاری ، مشتری گزینه ای جز ما ندارد" ، به بنجل سازی روی نیاوردند و کوشیدند در گذر زمان ، کیفیت تولیدات خود را بالا و قیمت ها را رقابتی کنند ؛ آنها به ملت خود احترام می گذاشتند و قدردان واقعیمشتریان داخلی شان به خاطر خرید کالای داخلی بودند.



کارخانه سونی در ژاپن
همان ژاپن جنگ زده امروز در اقتصاد جهانی حرف برای گفتن دارد
نمایی از کارخانه سونی در توکیو

این شد که چند سالی بعد از آن جنگ خانمانسوز ، دو کشور ، یکی از خاور و دیگری از باختر سر برافراشتند و قدرت های بزرگ اقتصادی جهان را به هماوردی طلبیدند. جالب است بدانید آلمان ورشکسته دیروز ، امروز تنها کشور مهم اروپایی است که از تبعات بحران اقتصادی اروپا جان سالم به در برده است و به نسبت دیگر اروپاییان ، آسیب کمتری را متحمل شده است.



ما نیز در ایران 1391 و در شرایطی که اوضاعی به مراتب بهتر از دو کشور جنگ زده ژاپن و آلمان در سال های بعد از جنگ جهانی دوم داریم ، برای تبدیل شدن به قدرت اقتصادی ، چاره ای جز "تولید ملی و حمایت از کار و سرمایه ایرانی" نداریم.



ساختمان بی ام دبلیو - مونیخ آلمان
مونیخ آلمان ؛ کارخانه بی ام دبلیو

حمایت از تولید،کار و سرمایه ملی ، نسخه ای است که هم در شرق عالم جواب داده و هم در غرب شفابخشی خود را نشان داده است.


اما هر نسخه ای ، هر اندازه هم که کارآمد باشد ، شفا نخواهد داد مگر آن که بدان عمل شود. عمل به شعار "تولید ملی ؛ حمایت از کار و سرمایه ایرانی" نه با سمینارها و پوسترها و مصاحبه ها ، که با حمایت عملی از تولید و کار و سرمایه ملی محقق می شود.



 این روند سه ضلع دارد: مردم باید تا جایی که ممکن است کالای ایرانی مصرف کنند و تولید کنندگان نیز باید این خریدها را موهبتی بدانند که مردم متوجه آنان کرده اند و با ارتقای روزافزون کیفیت تولیدات شان ، قدردان مشتریان ایرانی باشند که سرمایه شان را صرف خرید محصولات آنها کرده اند.
بدیهی است که اگر یک ایرانی ببیند که کالای ایرانی با کیفیت مطلوب و قیمت مناسب عرضه می شود ، نه تنها آن را خریداری می کند بلکه بدان افتخار هم خواهد کرد.
 

دولت و نهادهای حاکمیتی هم باید هر گونه حمایت از تولید کنندگان داخلی مانند ارائه تسهیلات و یارانه و تغییر در سود های گمرکی و معافیت های مالیاتی را منوط به افزایش مستمر و مستند کیفیت تولیدات کنند. صرفاً در چنین صورتی است که اقتصاد ایران از جا بر می خیزد و در پیست رقابت جهانی قرار می گیرد.

 

منبع




[ سه شنبه 15 فروردین 1391  ] [ 02:42 ب.ظ ] [ معصومه هادی زاده ]
نظرات 0
 
منتخب مردم كاشان در مجلس نهم:

فرهیختگان وظیفه اساسی در حمایت از تولید ملی برعهده دارند

آران و بیدگل-منتخب مردم شهرستان های كاشان و آران و بیدگل در نهمین دوره مجلس شورای اسلامی گفت:فرهیختگان و نخبگان حوزه و دانشگاه، وظیفه اساسی در حمایت از تولید ملی، كار و سرمایه ایرانی بر عهده دارند.

1391/01/11 -
            08:16

به گزارش ایرنا، 'عباسعلی منصوری' عصر پنجشنبه در سومین هم اندیشی فرهیختگان حوزه و دانشگاه در آران و بیدگل اظهار داشت: فرهیختگان می توانند نقش مهمی در وحدت و حفظ انسجام مردم در راه توسعه همه جانبه این منطقه داشته باشند.

وی افزود: شایسته سالاری و بهره گیری از توانمندی نخبگان در فعالیت ها، موجب می شود، توسعه هر منطقه با سرعت بیشتر و بهتر محقق شود.

وی تاكید كرد: ظرفیت های مختلف و استعدادهای برتر در صورتی كه در كنار فعالیت های اجرایی مسوولان قرار بگیرد نتایج چشمگیری را در ابعاد توسعه اقتصادی و اجتماعی به همراه خواهد داشت.

امام جمعه موقت آران و بیدگل نیز در این همایش به جایگاه مذهبی این شهرستان اشاره كرد و گفت:پایبندی مردم آران و بیدگل به دستورات اسلام، رتبه نخست ایثارگری در كشور، حضور پرشور در قیام 15 خرداد، انقلاب اسلامی و دفاع مقدس و برپایی مراسم پرشور مذهبی در این شهرستان سند افتخار آران و بیدگل در زمینه پایبندی به اسلام و انقلاب است.

حجت الاسلام والمسلمین 'علی روحانی' افزود: توسعه بایستی به گونه ای برنامه ریزی شود كه افرادی كه به این شهرستان وارد می شوند تحت تاثیر فرهنگ اسلامی مردم و اعتقادات پاك آنان قرار گیرند.

سومین هم اندیشی فرهیختگان حوزه و دانشگاه آران و بیدگل در كانون فرهنگی تربیتی 'سردار شهید قاسم عربیان' این شهرستان با حضور 'سید جواد ساداتی نژاد'معاون حقوقی و امور مجلس وزارت علوم، تحقیقات و فناوری برگزار شد.




[ جمعه 11 فروردین 1391  ] [ 09:32 ق.ظ ] [ معصومه هادی زاده ]
نظرات 1
الزامات سال تولید ملی
 
تولید حتی اگر گران هم در بیاید ولی با خود اشتغال داخلی را به همراه دارد، اشتغال در بعد ایجابی یعنی افزایش رفاه فردی و اجتماعی و ...
 
نباید اول سال را با ناامیدی شروع کرد، ولی نگرانی را نمی شود پنهان کرد. رهبر دور اندیش انقلاب چند سالی است که شعار اصلی کشور را در شروع سال جدید در حوزه اقتصاد انتخاب می کنند همت و تلاش مضاعف،اصلاح الگوی مصرف و جهاد اقتصادی که به صورت کلان مطرح شد و البته جای تاسف دارد که مسئولین کشور آن طور که باید به آن بها ندادند. نه اینکه کاری نشده است، بلکه وقتی شعاری به عنوان جهت گیری یک ساله ی کشور، آن هم از سوی رهبری جامعه انتخاب می شود، مسلما بنا بر نیاز روز و جدی کشور و بر مبنای وجود یک تهدید و یا یک فرصت بالقوه انتخاب شده است، پس باید در همان سطح هم تمامی فعالیت های کلان دستگاه های اجرایی کشور به سمت آن حرکت کنند، نه اینکه با چاپ چند کتاب و برگزاری چند همایش که بیلان کاری را پر می کند و بودجه کشور را تلف! ، به زعم خود ادای دین کرده باشند.

سال ۱۳۹۱ از جهتی متفاوت با نام گذاری سال های گذشته است، به این معنا که نام گذاری های سالهای گذشته کلان بود و چندان قابل ارزیابی کمی در پایان سال نبود، رهبر انقلاب بعد از آنکه اهداف سال های گذشته را در فضای فرهنگ اقتصاد تعیین کردند، یعنی ترویج نگاه جهادگونه به فعالیت های اقتصادی، سال جدید را با تعیین اهداف جزیی تر، به شکلی وارد فاز اهداف عملیاتی شدند. سال حمایت از تولید ملی، نیروری کار و سرمایه گذار ، با تعیین سه وظیفه برای دولت(به معنای مجموع سه قوه)، دست اندرکاران تولید و مردم.

سه حلقه ای که نحوه تعامل آنها بر روی هم تاثیر مستقیم دارد و نتیجه نهایی اش وابسته است به این تعامل. یعنی هر چقدر هم که مردم را تشویق به خرید کالای داخلی کنیم، ولی کیفیت تولید کالای داخلی پایین باشد، عملا رغبتی از سمت مردم به کالای تولید داخلی نخواهد بود. اگر هم تولید کننده ی ما هم همتی کند برای تولید کالای با کیفیت ولی اگر دولت و سیستم بانکی کشور، خدمات پولی و مالی ندهد و یا قوانین اقتصادی فضای کسب و کار را سخت کند و یا مردم نسبت به کالای داخلی بی رغبت باشند باز هم نتیجه منفی خواهد بود. بر همین منوال فقط وجود یک دولت فعال نمی تواند نتیجه بخش باشد. باید تمامی ارتباطات این سه حلقه با هم اصلاح شده و در راستای افزایش تولید ملی بهبود پیدا کند.

تولید حتی اگر گران هم در بیاید ولی با خود اشتغال داخلی را به همراه دارد، اشتغال در بعد ایجابی یعنی افزایش رفاه فردی و اجتماعی و در بعد سلبی یعنی کاهش تمام آسیب های اخلاقی و امنیتی که از قِبَل آن به وجود می آید.
آنچه در ادامه می آید گوشه ای از وظایف این سه حلقه است که البته کامل نیست نیاز به کارهای پژوهشی و تحقیقاتی دارد ولی برای آنکه مسیر حرکتمان روشن شود مرورش خالی از لطف نیست:
دولت:
ثبات در تصمیم گیری ها و قوانین یکی از اصلی ترین مولفه های بهبود فضای کسب و کار است. اگر سرمایه گذار و تولید کننده نتوانند نتیجه ی سرمایه گذاری خود را پیش بینی کند هیچ گاه در این مسیر قدم نمی گذارد. بعد از ثبات قوانین و شرایط محیطی که باعث افزایش ریسک سرمایه گذاری می شود ، قوانین ترغیبی و کاهش بروکراسی اداری و تامین سهل سرمایه برای تولید کننده از طریق سیستم بانکی از دیگر مولفه هایی است که می تواند تولید را ترغیب و تقویت کند. متاسفانه در شش ماه پایانی سال ۹۰ که قرار بود سال جهاد اقتصادی باشد، بیشتر از آنکه تولید کنندگان رغبتی برای تولید داشته باشند، به حسرت به دلال هایی می نگریستند که بدون هیچ مشقتی که تولید کننده ها با آن سر و کار دارند اعم از اداره مالیات و بیمه و حقوق نیروی کار و ... به درآمدهای نجومی رسیدند آن هم از طریق دلالی سکه ، طلا و دلار .

نکته ی دیگر در مورد نقش دولت آن است که بحث واردات باید به صورت جدی ساماندهی شود، این به معنای بسته شدن کامل مرزها نیست بلکه باید تعرفه ها و نرخ ارز به شکلی ساماندهی شود که تولید کننده ی داخلی بتواند در رقابتی منطقی با کالای بیگانه، کیفیت خود را افزایش دهد و البته نباید فراموش کرد که اگر بعد نظارتی دولت قوی باشد می توان از طریق وضع قوانین کیفیتی هم به این مهم دست پیدا کرد و به شکلی سخت گیرانه تر جلوی ورود کالای خارجی را گرفت.

مجموع قوانین تجاری و مالیاتی باید به شکلی باشد که مردم را به سمت کار تولیدی تشویق کند و کار های دلالی و واردات کالاهای مصرفی سخت ترین و پرهزینه ترین فعالیت ها شود.

نکته ی دیگر در راستای سیاست های اصل ۴۴ است، اینکه دولت به جای آنکه رقیب بخش خصوصی در تولید باشد باید یار و مددکار باشد. سود و زیان واقعی شرکت های تولیدی زمانی مشخص می شود که این عرصه کاملا در دست بخش خصوصی باشد، آنگاه که یک شرکت خصوصی رقبای خود را در شرایط برابر ارزیابی می کند امید به فعالیت و رقابت دارد نه آن زمان که رقیب خود را شرکتی دولتی ببیند !

تولید کننده و سرمایه گذار با افزایش تحریم های خارجی گرچه تهدیدات افزایش پیدا کرده است ولی به نوعی بهترین فرصت برای تولید کنندگان و سرمایه گذاران داخلی است که با بررسی کالاهایی که تا به امروز به سمت تولید آن در داخل نرفته بودیم، روند خودکفایی را در عرصه صنعت به صورت جدی تر پیگیری کنیم.

گرچه تولید به شدت تحت تاثیر تصمیمات دولت است ولی مهمترین نکته در مورد تولید کنندگان این است که عشق به کشور و سربلندی آن می تواند گره گشای بسیاری از مشکلات باشد. چرا باید بعضی از صنعت گران و تولید کنندگان ما با طمع در سود بیشتر خود به جای تولید کالا تبدیل به وارد کننده شده اند؟ وجود تعهد در تولید کننده و سرمایه گذار ما باعث می شود که در سخت ترین شرایط نگاهش به عرصه اقتصاد ملی، نگاهی ارزشی و جهادگرانه باشد، نگاهی که در میان دانشمندان هسته ای کشور به درستی جواب داده است و شاهد پیشرفت های هسته ای در سال های گذشته بوده ایم.

مردم
آنچه بر عهده مردم است بیشتر فرهنگ سازی و نهادینه کردن آن است. امری که هم بر دوش دولت و سازمان و نهاد مختلف فرهنگی است و مهم تر از آن بر عهده سازمان های مردم نهاد، حوزه های علمیه و دانشگاه هاست.

اول آنکه باید تولید ثروت حلال به عنوان یک ارزش در جامعه نهادینه شود و درکنار آن تولید ثروت های کاذب از طریق دلالی به امری مذوم در میان آحاد جامعه مبدل شود. دوم آنکه باید مصرف کالای داخلی تبدیل به ارزش شود. یعنی فرزندمان ما باید به پوشیدن لباسی با پارچه وطنی و دوخت ایضا وطنی افتخار کنند. این امری است که تلاش جمعی مردم را می طلبد. دانش آموزی که امروز به لباس وطنی خود افتخار می کند فردا همه ی تلاشش را در دانشگاه انجام می دهد که سوار هواپیمایی شود که وطنی باشد و بر ماشینی سوار شود که چنین باشد.

این مورد امری است که نیاز به تصمیم دولت ندارد. باید انقلابی فرهنگی در میان مردم و توسط مردم و نخبگان دینی و فرهنگی به وجود آید برای ارزش بخشیدن به کالای ایرانی. مصرف کالای وطنی امری است که مدعیان ناسیونالیتی و وطن پرستی و ملی گرایی اگر خالص باشند هم قبول دارند چه رسد به ایرانیان مسلمانی که فرهنگ و دین اشان نیز چنین می خواهد.

شکی در اینکه ما می توانیم نیست فقط اراده ای می خواهد آهنین که کشوری بسازیم چون سرو سربلند و چون کوه مستحکم تا دشمنان بدانند این سرو سربلند در برابر تبرها، کمر خم نخواهد کرد.
 



[ چهارشنبه 9 فروردین 1391  ] [ 04:18 ب.ظ ] [ معصومه هادی زاده ]
نظرات 0
.: Weblog Themes By RASEKHOON :.

تعداد کل صفحات : 2 ::      1   2  

درباره وبلاگ


آمار سایت
كل بازديدها : 16618 نفر
كل مطالب : 27 عدد
تعداد کل نظرات: 15 عدد
تاریخ ایجاد وبلاگ: یک شنبه 28 اسفند 1390 
آخرین بروز رسانی : یک شنبه 27 فروردین 1391 
امکانات وب